135 



vallen, verdampt het zich daarin bevindende water, en er 

 blijft eene glimmende, kleverige zelfstandigheid achter, die 

 onder den naam „honigdauw" bekend is. Deze belemmert 

 in de allereerste plaats de verdamping der bladeren, die 

 noodig is om den sapstroom en de opneming uit den grond 

 van water, waarin plantenvoedsel is opgelost, aan den 

 gang te houden. Eene sterke bedekking van de bladeren 

 met honigdauw belemmert dus de opneming van water en 

 voedsel uit den grond, en daardoor den groei. Ook worden 

 de huidmondjes, waardoor het koolzuurgas uit de lucht 

 wordt opgenomen, er door verstopt, waardoor de assimi- 

 latie moet lijden. Wel zijn de meeste huidmondjes aan de 

 onderzijde der bladeren geplaatst, terwijl de honigdauw 

 bij de horizontaal geplaatste bladeren op de bovenzijde 

 neerkomt, maar bij de schuin geplaatste bladeren blijft ook 

 de ondervlakte niet van honigdauw verschoond. 



De door den wind opgewaaide stof-, zand-, kooldeeltjes, 

 enz., zoo ook de afgestroopte bladluishuidjes, zetten zich 

 aan de kleverige bladoppervlakte vast en maken de gas- 

 wisseling nog moeilijker. De bladeren bekomen bruine 

 plekken. Ook kleven aan de met honigdauw bedekte plekken 

 zeer gemakkelijk de door den wind voortbewogen sporen 

 van zwammen vast, en deze ontkiemen gemakkelijk in de 

 suiker bevattende vloeistof Zoo kan de honigdauw het op- 

 treden van bepaalde ziekten bij de booneplanten bevor- 

 deren, bijv. dat van de vlekziekte der bladeren en peulen, 

 veroorzaakt door de zwam Ascochyta Pisi. 



Naar aanleiding van de honigdauwafscheiding der blad- 

 luizen wil ik nog de opmerking maken dat daardoor 

 indirect de vermeerdering van deze insekten kan worden 

 in de hand gewerkt. Zooals bekend is, worden planten, 

 waarop bladluizen zitten, [zeer veel door mieren bezocht; 

 deze komen daar om de honigdauwdroppels op te likken. 

 Soms strijken zij de bladluizen met de sprieten over haar 

 achterlijf, waardoor zij de afzondering bevorderen van dat 



