136 



zoete vocht, hetwelk zij j^retit^ oplikken, zoodra er een 

 druppel te voorschijn komt. Wanneer nu eene bladluis- 

 kolonie op een of ander plantendeel zoo groot wordt, dat 

 dit plantendeel kans heelt zoodanig te worden leeggezogen, 

 dat het dreigt af te sterven, dan brengen de mieren een 

 aantal bladluizen uit die kolonie over op een jeugdig plan- 

 tendeel, dat nog niet door bladluizen bewoond is. Zoo 

 w^erken zij dus 'mee tot de stichting van nieuwe koloniën. 

 Waar op een boonenakker mieren voorkomen, vindt men 

 dan ook meestal de bladluizen in grooter aantal dan waar 

 zij niet aanwezig zijn; en Dr. H. Bos heeft dan ook door 

 eene proef aangetoond, dat de opbrengst van een boonen- 

 akker, waar mieren voorkomen, geringer is dan die van een 

 akker, waar zoodanige insekten ontbreken. (Zie „Tijdschrift 

 voor Entomologie", deel XXXI). — 



Er zijn middelen genoeg bekend om de bladluizen op de 

 boonen te dooden; maar ze zijn in de praktijk in 't alge- 

 meen slecht toe te passen. 



Zijn de planten nog betrekkelijk klein op het tijdstip dat 

 de bladluiskoloniën zich daar op de stengeltoppen vestigen, 

 dan kan men veel bereiken door over het veld te gaan en 

 met een sikkel de toppen der booneplanten af te slaan. 

 Van de op die toppen zittende bladluizen gaan er slechts 

 weinige meer op de planten over. Maar zijn de boone- 

 planten op het tijdstip, waarop zich daar de bladluizen 

 vestigen, reeds vrij hoog, dan is het natuurlijk onmogelijk, 

 tusschen de planten door te loopen. 



Om dezelfde reden is eene bespuiting met eene zeep- 

 spiritusoplossing, met een tabaksextract of met een ander 

 insektendoodend middel onmogelijk, wanneer de planten, 

 ten tijde van de vestiging der bladluizen in de toppen, reeds 

 vrij groot zijn geworden. 



Bovendien zou eene behandeling van de booneplanten 

 ('t zij dan door bespuiting met een of ander insektendoodend 



