139 



ken en te verbranden, öt' door de planten aan den akker- 

 rand zeer nauwkeurig te bespuiten met de bekende zeep- 

 spiritus oplossing, en deze bespuiting nog eens te herhalen 

 wanneer mocht blijken, dat nog niet alle bladluizen uitge- 

 roeid zijn. 



Om zoo min mogelijk kans te hebben op eene bladluizen- 

 plaag, zaaie men de boonen als 't eenigszins kan, op geheel 

 open terreinen, die niet tegen den wind beschut zijn door 

 boomgroepen, huizen of schuttingen ; men zaaie steeds op 

 rijen, zoodat de planten niet te dicht op elkaar komen te 

 staan, en men legge de rijen aan in de richting van den 

 heerschenden wind, zoodat deze flink tusschen de boonen- 

 rijen door kan strijken. 



Hoe eerder men de booneplanten in bloei heeft, des te 

 beter is het met het oog op het bladluisgevaar. Men zaaie 

 daarom vroeg, en kieze liefst die soorten uit, welke zeer 

 vroeg, onder aan den stengel, beginnen te bloeien en daar 

 peulen vormen. 



Tuinboonen, die gewoonlijk niet met de machine gezaaid 

 worden, kan men volgens Feldt zeer spoedig aan 't kiemen 

 krijgen, wanneer men ze eerst twee uren lang in eene 

 uspulun-oplossing bijt, en ze daarna 24 uur lang in water 

 legt, om ze vervolgens dadelijk te poten; of waanneer men 

 ze eerst 2-1 uur in water laat zwellen en daarna, vóór het 

 uitpoten, een uur lang in de uspulun-oplossing laat liggen. 

 Hij bew^eert, dat hij in 't vorige jaar, niettegenstaande 

 „miserabel koud weer", de op deze wijze behandelde boonen 

 reeds 6 dagen na het leggen kon hakken. 



Ook hier te lande legt men zich, zooals genoeg bekend 

 is, er op toe, zeer vroeg de tuinboonen tot ontwikkeling 

 te brengen. Reeds in Januari of Februari legt men de zaden 

 in water om te weeken, en daarna laat men ze onder 

 glas kiemen. Later worden dan de kiemplanten op den 

 akker uitgepoot. Het verplanten tempert eenigszins den 

 groei, zoodat verplante boonen minder hoog worden dan 



