140 



de direct op den akker s^ezaaide; maar de bloeitijd wordt 

 door het verpoten vervroeird. 



Ook in den vollen grond zaait men hier te lande de 

 tuinboonen vaak reeds in Februari. Maar men kan niet 

 alle tuinboonen zoo vroeg zaaien, daai men graag op ver- 

 schillende tijden van den zomer jonge boontjes wenscht 

 te eten. 



Men schijnt hier te lande wel iets kieskeuriger te zijn 

 dan in Oost-Pruisen, dat Feldt bij zijn beschouwingen op 

 het oog heeft ; daar schijnt men n.1. ook de peulen van 

 de tuinboon te eten; want hij schrijft van de door hem 

 veredelde vroege Oost-Pruisische tuinboon: „Bei lichtem 

 Stand und richtiger Pflanzweise in Richting Nord-Süd bleibt 

 sie niedrig, hat eine kleine Schote met 2—4 Bohnen mit- 

 teler Grosse und mit heller Schale, die gut kocht und 

 auch in reifem Zustande und mit Kartotfelen zu Muss ver- 

 kocht, ein ideales Essen gibt." Ik heb nooit gehoord, dat 

 men hier te lande de peulen van tuinboonen eet; in het 

 „Leerboek voor de Groententeelt van Claassen en Haze- 

 LOOP lees ik : „Men beweert wel dat ook de schillen ge- 

 geten kunnen worden, doch in ons land is dit niet het 

 gebruik." 



Maar dit tusschen twee haakjes. Om op de middelen ter 

 voorkoming van bladluisschade op de boonenakkers terug 

 te komen : Feldt wijst er op, zooals ik reeds boven aangaf, 

 dat die variëteiten van boonen, welke vroeg bloeien en de 

 peulen laag aan den stengel vormen, het best beschut zijn 

 tegen het bladluisgevaar; in 't algemeen zijn dat de laag 

 blijvende variëteiten. 



De tuinboonen, paardeboonen, enz. behooren tot de ge- 

 wassen, die groote behoefte hebben aan veel licht. Wan- 

 neer zij op rijen in de richting Oost-West werden gelegd, 

 worden — volgens Feldt, althans in Oost-Pruisen, — de 

 planten al naar de weersgesteldheid, 50, 75 tot 100 o/o hoo- 

 ger dan wanneer de zaden, in rijen in de richting Noord- 



