141 



Zuid g:elegd worden. Hoe hooger de planten worden, des 

 te meer beschaduwen zij elkander, des te geringer is de 

 bevruchting door de insekten, daar deze niet gaarne 

 naar bloemen gaan, die in de schaduw zitten. Maar ook hoe 

 hooger de planten worden, des te minder goed kan ook 

 de wind er tusschen door waaien, des te meer stelt men 

 het gewas bloot aan het bladluisgevaar. De rijen, waarin 

 de boonen worden gelegd, moeten volgens Feldt, liefst 60 

 C.M. van elkaar zijn ; maar in de rijen zelve kunnen de 

 boonen vrij dicht bij elkaar staan. 



Feldt wijst er verder op, dat men op boonenakkers, al 

 behakt men ze ook tweemaal, en al wiedt men herhaalde- 

 lijk, toch heel moeilijk uit het onkruid blijft; en dat onder 

 de op boonenakkers voorkomende onkruiden vooral de 

 muur en de meidesoorten te rekenen zijn: juist gewassen, 

 waarop de boonenbladluizen ook kunnen voorkomen. ') 



Met het oog daarop beveelt hij de teelt van tusschenge- 

 wassen aan; in "t bijzonder recommandeert hij, zoo vroeg- 

 tijdig mogelijk wortelen te zaaien en wel op rijen, die op 

 een afstand van 30 c.M. van elkaar blijven; en dan om de 

 twee rijen in de rij wortelen tuinboonen te leggen, telkens 

 op een afstand van 20 c.M. één boon. Feldt bew^eert, dat 

 men bij deze methode van tuinboonen verbouwden geen 

 last van bladluizen ondervindt. 



Dezelfde schrijver verhaalt, dat hij in den zomer l^'lSin 

 Kurland zag, dat iemand een veld met peterselie had be- 

 zaaid, en om de twee rijen daarin tuinbouwen had gelegd; 

 deze tuinboonen werden niet door bladluis aangetast; ter- 

 wijl eenige Meters verder een veld, dat uitsluitend met 

 tuinboonen werd beteeld, zoodanig door bladluis werd ge- 

 teisterd, dat de planten niet aan 't bloeien of althans niet 

 aan de vruchtzetting toe kwamen. 



>) Feldt acht het waarschijnlijk, dat zij op deze gewassen 

 ook zouden overwinteren, iets wat ik meen te moeten in twij- 

 fel trekken. 



