146 



waarop de beschadiging plaats heeft. De mijten hebben nl. 

 monddeelen, die er op ingericht zijn de bladeren eerst te 

 verwonden en daarna uit de wondjes het sap op te zuigen; 

 voor het eerste zijn zij voorzien van een paar uiterst fijne 

 stiletten, voor het tweede van een soort van zuigsnuit. Hoe 

 meer mijten nu, des te meer sap wordt opgenomen ten koste 

 van de plant, maar ook des te meer wondjes; daardoor heeft 

 weer sterke verdamping van vocht plaats, en hoe droger 

 en warmer het weer is, hoe meer dus de planten te lijden 

 hebben, daar dan de verdamping nog sterker wordt. 



Beschrijving en levenswijze. Beziet men de aangetaste 

 bladeren aan de onderzijde, dan kan men daarop met het 

 bloote oog, vooral langs de nerven, een witte, melige massa 

 zien. Bekijkt men die massa met een loupe, dan ziet men 

 tal van puntjes er zich tusschen voortbewegen langs 

 dunne witglinsterende draden, die een fijn spinsel vormen. 

 Deze draden zijn door de mijten zelven uit spinselklieren 

 bij den mond afgescheiden; zij doen dienst als verkeers- 

 wegen en zouden volgens sommige onderzoekers ook eenige 

 bescherming tegen vochtigheid verleenen, hetgeen mij 

 wegens de ijlheid van het spinsel wel wat twijfelachtig lijkt. 

 De bewegende puntjes zijn de mijten, die soms rood- 

 achtig, maar in den zomer meest groenachtig geel v^an 

 kleur, en slechts Vs ni-M. of iets meer lang zijn. De volwassen 

 exemplaren hebben 8 pootjes, de jongen nog maar 6; de 

 wijfjes zijn dikker, grooter en ronder dan de mannetjes, die 

 ook nog kenbaar zijn aan hun spits achterlijf. De witte 

 massa, waartusschen de mijten zich bewegen, bestaat uit 

 de bij vervellingen afgestroopte huidjes, uit ledige, parel- 

 moerachtig glanzende eierschalen, en uit pas voor kort 

 gelegde eieren; later worden deze rood. De wijfjes zetten 

 die eieren afzonderlijk af; het aantal is niet juist bekend; 

 de opgaven varieeren van 20 k 40 tot 50 a 100 in één 

 maand tij ds, waarna de wijfjes sterven. De eieren zijn 

 natuurlijk uiterst klein, niet meer dan Vio m.M. groot; na 



