163 



de meezenbevolking van Schellinkhout mocht gaan uit- 

 sterven, dan zal het heel lang kunnen duren, voordat zij 

 bij intreden van gunstiger levensvoorwaarden weer op de 

 oude getalsterkte zal zijn terug te brengen. 



Dit is in overeenstemming met hetgeen Wolda in zijn 

 „Ornithologische studies" i) op bladz. 11 e.v. zegt: „Het 

 eerste dat mij trof was wel dit, dat onze vogelbevolking 

 zooals ik het vroeger eens uitdrukte, mag worden gerekend 

 te behooren tot den inventaris van het terrein. Het is 

 hoofdzakelijk een vaste bevolking, die daar zijn domicilie 

 heeft, die er verblijft, er omheen zwerft, er %vegtrekt en er 

 weer terugkeert, lang voor den tijd van broeden weer daar 

 is, en in zijn eigen hoekje — soms erg klein hoekje — 

 dikwijls zijn eigen zelfde kastje weer opzoekt. Zulk een 

 vogelbevolking komt er maar niet zoo uit de lucht vallen, 

 maar zij behoort er als de planten, die er groeien. Zij ver- 

 meerdert of vermindert er, al naar de omstandigheden. 

 Zoo is de regel, de afwijkingen zijn daaraan zeer onderge- 

 schikt. En al de verschijnselen, die ik buiten het proef- 

 terrein, in het veen, bij huis, langs den Rijn, op de heide 

 of waar ook, hieromtrent heb kunnen waarnemen, zijn met 

 het bovenstaande niet alleen nimmer in strijd, maar zelfs 

 in wel bijna de meeste volmaakte overeenstemming. Met 

 dit verschil, dat ik buiten mijn proefterrein nog nimmer 

 duidelijke vermeerdering, maar wel vermindering zag." 



En verder: „De algemeene erkenning van den regel van 

 het vaste domicilie van de vogels is, zooals ik reeds op- 

 merkte, zoowel voor de practische vogelbenuttingen vogel- 

 scherming als voor een verdere ontwikkeling van de or- 

 nithologie van het allergrootste belang." Meer dan behoud 

 en uitbreiding van de soorten uit de allernaaste omgeving 

 mag niet worden verwacht, zegt Wolda, zoodat ik meende 



') G. Wolda, Ornithologische studies, uitgave van het Depar- 

 tement van Landbouw, Nijverheid en Handel, Directie van den 

 Landbouw, 's-Gravenhage, Gebr. J. & H. van Langenhuijsen, 1918. 



