164 



sterk te mogen staan in mijn overtuiging, dat met de werk- 

 zaamheden tot instandhouding en zoo mogelijk uitbreiding 

 van de Schellinkhoutsche meezenbevolking niet mocht 

 worden gewacht tot later, als een vermindering reeds zou 

 zijn ingetreden en waarneembaar geworden. Reeds had de 

 late en strenge voorjaarswinter in 1917 heel wat vogels 

 gedood en ook de meezengelederen gedund. 



Het kwam er dus op aan de belanghebbenden warm te 

 maken voor de uitvoering van het denkbeeld : vogelcultuur 

 uitoefenen door het ophangen van nestkastjes en — zoo 

 noodig, maar ook alleen dan — vogelvoedering in den 

 winter en in 't voorjaar. Ik gebruikte uit den aard der 

 zaak den cursus om het gestelde doel te bereiken, maar 

 hoewel ik een aandachtig gehoor behield, gevoelde ik, dat 

 het resultaat niet aan mijn verwachtingen zou beantwoor- 

 den. Er moest dus méér worden gedaan. Een voorloopige 

 poging om den burgemeester der gemeente tot medewer- 

 king te bewegen, mislukte aanstonds, zoodat een andere 

 weg moest worden ingeslagen. Maar als die kon worden 

 begaan, dan wachtte in de toekomst nog de mogelijkheid, 

 dat ook hij zou kunnen doodloopen. En dit moest worden 

 vermeden; indien de vogelcultuur ter hand werd genomen, 

 dan moest hieraan blijvend worden gewerkt. 



Reeds eenmaal was, vrij spontaan in de kringen der 

 fruittelers zelf, belangstelling voor den vogelstand gewekt 

 geworden, maar deze was op een paar uitzonderingen na 

 langzamerhand verflauwd en bepaalde zich tot het min of 

 meer lijdzaam zien verweren der vroeger opgehangen nest- 

 kastjes. Een enkele fruitteler maakte ze jaarlijks schoon 

 en bij een tweeden vond de zoon lust om in den zomer na te 

 gaan wat er in de ter beschikking gestelde vogelwoningen 

 gebeurde. Zoo ongeveer was de toestand geworden; en in 

 den Bangert, waar vanwege den Phytopathologischen Dienst 

 enkele jaren vroeger vogelcultuur was ingevoerd, was de 

 belangstelling niet grooter geworden, misschien zelfs reeds 



