170 



mede te werken. Om hem terzijde te staan vond ik den 

 ietwat jongeren Jan Boot bereid. 



Vervolgens stelde ik mij in verbinding met den heer 

 WoLDA, door wiens medewerking de beide jongelui den 

 25en April naar Wageningen konden reizen, om daar 

 's avonds enkele uren met genoemden heer te spreken over 

 zijn waarnemingen, waaraan in het vervolg ook de hunne 

 zouden worden foegevoegd. Den volgenden dag werd Oranje 

 Nassau-Oord bezocht, waar gezien werd hoe daar wordt 

 gewerkt. Zoo voorbereid kon de taak te Schellinkhout wor- 

 den aanvaard. De kastjes waren reeds opgehangen en 

 genummerd, zoodat het wachten was op de vogels, die er 

 hun intrek in zouden nemen. 



't Ging eerst heel slecht : geen mees, zelfs geen musch 

 dacht er schijnbaar aan in de nieuwe woningen te gaan 

 nestelen. Als ergens al een beetje mos of een veertje was 

 ingebracht, dan bleef het nog daarbij. De Schellinkhoutsche 

 bevolking, nieuwsgierig te vernemen hoe de zaken stonden, 

 informeerde steeds en wederom en vernam telkens dat er 

 nóg niets te zien was : geen eitje en zelfs geen nest. Er 

 werd bepaald in stilte wel eens gelachen, want „Schaden- 

 freude" vindt men overal. 



Wie het laatst lacht, heeft echter steeds het best gelachen, 

 zoodat wij drieën vol goeden moed bleven en rustig wachtten 

 op warmer dagen. We hadden immers uit de onderzoe- 

 kingen van WoLDA geleerd, dat de meezen met hun broedsels 

 niet beginnen alvorens de ochtendtemperatuur ongeveer 4 

 a 5 graden Celsius bedraagt. Daar waren we nog lang niet 

 aan toe. 't Ligt niet op mijn weg na te gaan, in hoeverre 

 de dit jaar verkregen resultaten deze waarneming beves- 

 tigen, maar opmerkelijk was het verschijnsel, dat te Schel- 

 linkhout èn te Bussum vele meezen tusschen 3 en 6 Mei 

 hun eerste ei hebben gelegd. Men vergelijke de komende 

 publicaties van den heer Wolda op dit punt. 



De resultaten, die te Schellinkhout werden bereikt, waren 



