EENE EIGENAARDIGE MONSTRUOSITEIT BIJ EEN 

 AARDBEI. 



In Juli van dit jaar schreef mij de Heer J. C. Soeters 

 op „de Overplaats" te Huis ter Heide het volgende: „In 

 mijn aardbeienaanplant vond ik gisteren eene vrucht met 

 twee bloemen er op. Daar deze monstruositeit me onbekend 

 is, . . . zoo zoudt ü mij verplichten met eene verklaring van 

 het verschijnsel. Mocht U er prijs op stellen het object te 

 zien, of in Uwe verzameling eene plaats te geven, dan zal 

 ik de bloeiende aardbei aan U opzenden." Ik had het be- 

 doelde verschijnsel nooit waargenomen, en verzocht beleef- 

 delijk om toezending. De Heer Soeters voldeed welwillend 

 aan mijn verzoek. De aardbei was eenigszins door een 

 merel aangevreten en door en door rijp, toen zij werd ont- 

 dekt en op formaline werd gezet , terwijl zij in het fleschje 

 met formaline de reis van Huis ter Heide naar Wageningen 

 maakte, wat m.i. nog de beste wijze van transport was. 

 Zij was bij aankomst te Wageningen zoo, dat ik er de 

 photo van kon laten maken, die op PI. V, fig 7 wordt 

 weergegeven. De aardbei is hangende gephotographeerd, 

 met den top naar beneden. Aan den linker en aan den 

 rechterkant ziet men uit deze aardbei een takje voortkomen, 

 dat aan zijne basis eenige zeer klein gebleven, bijkans 

 schubvormige bladeren vertoont, en boven die bladeren in 

 een zeer dunnen bloemsteel overgaat, die aan den top eene 

 normale, hoewel uiterst kleine bloem draagt. 



Zoo als aan de meesten van mijne lezers zal bekend zijn, 

 is de zoogenaamde „aaydbeivrucht" eigenlijk niets anders 

 dan de bloembodem van de aardbeibloem, welke bloembodem 

 successievelijk sterk is uitgegroeid en vleezig is geworden. 

 Wat men gewoonlijk de „naadjes" van de aardbei noemt, 

 zijn in werkelijkheid vnichtjes, ontstaan uit de zeer talrijke 

 vruchtbeginselen van de aardbeibloem. 



