B IJ B L A D. 



RITNAALDEN EN BOONEN. 



't Is nu een paar jaar geleden dat een tuinder mij vroeg 

 wat de oorzaak was of zou kunnen zijn dat zijn ge- 

 legde pronkerboonen zoo slecht opkwamen. Vooral op het 

 middengedeelte, het hoogste stuk, van het land was het 

 opkomen zeer slecht; op de uiteinden van den akker was 

 de stand redelijk. 



Ik informeerde eerst eens wat voor zaadgoed hij ge- 

 bruikt had, of dat soms ook van minder goede kwaliteit 

 was geweest en of hij misschien op verschillende tijdstip- 

 pen de boonen in den grond gebracht had. 



De boonen waren „puik" geweest en het „leggen" had 

 men op één dag gedaan. 



Toen werd naar den aard van den grond gevraagd; 

 't perceel — zandgrond — was tamelijk hoog gelegen, een 

 paar jaar geleden was 't perceel vrij diep omgewerkt 

 om een groote hoeveelheid wortelonkruiden te kunnen 

 weg werken, want de vorige eigenaar had het land be- 

 dorven en verwaarloosd. 



Op mijn vraag of de boonen, die niet opkwamen, soms 

 aangevreten konden zijn, of dat de droogte hier bepaald 

 de oorzaak van het wegblijven was, kon hij mij ook niet 

 inlichten. Om meer te weten te komen ging ik den stand 

 van zaken ter plaatse opnemen. 



Het was juist zoo als hij had verteld, op de einden van 

 het perceel was de stand goed te noemen, op het midden- 

 gedeelte was niets te zien, althans niet boven den grond. 



Toen ik bij de stokken, waar de boonen niet opgekomen 

 waren, in den grond de zaden ging zoeken, merkte ik al 

 spoedig dat het niet opkomen een gevolg was van de aan- 

 wezigheid van ritnaalden of koperwormen. 



In elke pronkerboon hadden zich van die beestjes inge- 



