18 



vreten, soms maar een paar, echter bijna altijd veel meer. 

 Boonen, waarin zoo'n 8 a 10 van die diertjes huisden, 

 waren niet zeldzaam. 



De tuinder snapte toen ook wel waarom ze niet konden 

 opkomen. 



Opmerkelijk was het dat de vreetschade op het midden- 

 gedeelte van den akker zooveel grooter was dan aan de 

 afhangende uiteinden. Ik houd het er voor dat het verschil 

 in vochtigheid hiervan de oorzaak is geweest. 



De kweeker vroeg mij toen: „Wat moet ik nu doen? 

 Want ik vermoed dat het niet voldoende zal zijn als ik 

 nieuwe boonen leg. Die zullen wellicht ook vervreten 

 worden." Ik heb hem toen aangeraden om 't volgende toe 

 te passen, waardoor 't mogelijk zou zijn een goed bestand 

 boonen te krijgen. 



„Om te beginnen," zeide ik, „zoekt ge zooveel mogelijk 

 de eerst gelegde boonen met de daarin aanwezige koper- 

 wormen op, die vernietigd worden, en dan legt ge er op- 

 nieuw, en brengt dan tegelijkertijd een halven aardappel, 

 dien u aan een stokje steekt, een handbreedte diep in den 

 grond niet ver van de boonen af. Dien halven aardappel 

 gaat U eerst eiken dag uit den grond halen en door een 

 nieuwen vervangen; na een week herhaalt U dit werk 

 om de twee dagen en dat houdt U vol zoolang ritnaalden 

 gevangen worden, want de koper wormen houden meer van 

 aardappels dan van droge boonen, ze zullen die laatsten 

 dus met rust laten, en wanneer U de ritnaalden nu lederen 

 keer bij het nazien van de aardappels vernietigt, dan kan 

 in zeer korten tijd veel goeds verricht worden. 



Het stokje, dat we aan dien aardappel steken, dient alleen 

 maar om de plaats aan te wijzen, waar hij is ingegraven." 



Zeer zorgvuldig heeft de kweeker een en ander uitge- 

 voerd ; een groote hoeveelheid ritnaalden werden gevangen 

 en hoe rotter de aardappel werd, hoe meer ritnaalden er 

 op afkwamen. 



