- 31 — 



dan waardeloos. Laat mij nu de wijze van plukken te Tjiliu- 

 tjing beschrijven. 



Evengoed als de semoet rangrang of tjangkrang, door het 

 hangen van krengen van leguanen of kippen, gedurende den 

 bloeitijd in de boomen worden gelokt, om een verdelgingskrijg 

 te voeren tegen allerlei insecten en voor wie zelfs de, voor een 

 goeden oogst zoo verderfelijke en met geen andere middelen 

 van de vruchten af te houden, kamprets, tjodots en kalongs 

 zoo vreeselijk bang zijn, laten deze mieren, belust als zij zijn 

 op dierlijk voedsel, door het plaatsen van versche krengen in 

 andere boomen zich gemakkelijk uit den boom, waarvan de 

 vruchten moeten worden geplukt, verwijderen. Geen enkele 

 mier blijft dan in dezen boom achter. Om evenwel te beletten 

 dat ze weer terugkeeren, snijdt men het touw door, dat als 

 communicatie-middel met andere boomen dient. De verhuizing 

 duurt niet langer dan één dag, hoogstens 2 dagen. 



Voor zoover ik weet is het hier te Tjilintjing niet bekend 

 dat eene andere mierensoort, de kleine zwarte, die men dik- 

 wijls op de djamboe ajer aantreft, eene verklaarde vijandin is 

 van de tjangkrang, zooals de Heer Y. beweert. Zelfs de vlie- 

 gende hagedis, die zich zoo graag aan mieren vergast, laat de 

 tjangkrang ongemoeid. 



Tan Eng tjoen. 



Tjilintjing, 1 Februari 1896. 



De Heer Vorderman merkt naar aanleiding van het bovenstaande op. 

 dat 't in het aangehaalde artikel alleen de bedoeling geweest is om te 

 wijzen op de bescherming van de mangga's door mieren, niet om over de 

 mangga cultuur te schrijven. 



Volgens den Heer V. leven bij Pedjoegkóran (tusschen Priok en Tje- 

 lintjing) roode en zwarte mieren wel degelijk in vijandschap met elkaar. 



Red. 



