— 121 — 



concolor var. pulchellum^ de laatste bekend als Himeyuri, 

 de princes-lelie. Scheikundige analyses toonen aan, dat de 

 Japaneezen volkomen in hun recht zijn, wat de voedings- 

 waarde betreft; zij bewijzen, dat de bollen niet weinig stikstof 

 bevatten. In het Gouvernements-gezondheidsbureau werd de 

 volgende analyse verkregen : 



Water 69. 63 



Stikstof 3. 40 



Vet 0. 01 



Zetmeel 19. 10 



Dextrine 1.91 



Glucose 0. 62 



Pectose 2. 44 



Vezels 1. 41 



Asch 1.35 



Hieruit blijkt, dat de Lelies geen geringe voedingswaarde 

 hebben. Op eene geringe uitgebreidheid van 6 voet vierkant 

 kunnen 60 en 70 van die bollen verkregen worden. Zoo 

 zoude van een acre 80.000 bollen geoogst kunnen worden. 

 Volgens officieele bescheiden van 1886, worden in de tuinen 

 voor de markt 48.000 Ï6 dezer bollen voor een waarde van 

 9300 yen geproduceerd. Hierbij zijn niet berekend die in 

 particuliere tuinen gekweekt worden; zij worden verkocht 

 voor '/g tot 2 dollar-cents per stuk, naarmate hunne grootte 

 en naar den tijd van 't jaar. Gewoonlijk worden zij na gekookt 

 te zijn, met suiker gegeten, rauw zijn zij wat bitter. Als zij 

 zacht gekookt zijn, hebben zij in smaak veel van boonen. De 

 bittere smaak schijnt in de randen der dikke schubben te 

 zetelen, daarom zijn zij na geschild te zijn zoeter. Dikwijls 

 worden zij- gekookt met rijst. Het ervan gemaakte meel 

 is zeer duurzaam ; vroeger werd het bewaard om in tijden 

 van hongersnood te dienen. De variëteit longiflorum^ bekend 

 als Teppo-yuri, ook wel als Riu-kiu-yuri , is zeer gezocht 

 voor de bloemen; de bollen hiervan zijn zeer bitter, het meel 

 is echter van uitnemende qualiteit. Eene variëteit, bekend 

 als Aka-kanoka, die tot eene hoogte van 4 voet opgroeit en 



