— 128 — 



Om echter op een gegeven oogenblik niet gedwongen te zijn 

 eene nog gezonde, krachtige plant op te ruimen, is het natuur- 

 lijk verkieselijker die soorten te kiezen, welke niet te hooge 

 stammen verkrijgen. Het is niet mijn bedoeling hier de pal- 

 men nog eens uitvoerig te behandelen ; door den plantentuin 

 zijn reeds talrijke soorten overal verspreid, zoodat men zich 

 op venduties en bij enkele handelaars tegen niet te veel geld 

 deze fraaie planten kan aanschaflfen. Alleen wil ik eenige 

 der beste met het oog op de afmetingen opgeven. Volgens 

 de groeiwijze kan men ze verdeelen in één- en meerstammige; 

 bij de laatste worden aan den voet der plant, evenals bij 

 bamboe, steeds nieuwe stengels gevormd, hetgeen bij de 

 eerste, waarvan de klapper en de pinang voorbeelden ople- 

 veren, niet het geval is. Tot de bossig groeiende soorten be- 

 hooren: de verschillende Licuaki's (wargoe, ivitoe) met lang- 

 gesteelde, waaiervormige bladeren en sierlijke, ver buiten de 

 bladeren uitstekende vruchtstengels, die bezet zijn met talrijke, 

 kleine roode vruchtjes ; volwassen planten kunnen 6 M. hoog 

 en meer dan 8 M. breed worden. Bhapis, waarvan de meest 

 gekweekte soort B. flabellifonnis Ait.^ uit China afkomstig, is, 

 heeft wel eenige overeenkomst met Licuala in het klein, en 

 wordt door de inlanders dan ook wargoe genoemd ; zij worden 

 slechts ± 2 M. hoog, maar kunnen een vrij groote doorsnee 

 verkrijgen. De Cargota's, saraj\ zijn zeer gemakkelijk te ken- 

 nen aan hun eigenaardig en sterk verdeelde bladeren. Chrg- 

 salidocarpus lutescens Wendl. van Bourbon vormt dichte, lage 

 bosjes van vedervormige, groengeel gestoelde bladeren, waar- 

 tusschen zich bij oudere planten eenige stengels tot ongeveer 

 9 M. verheffen. Tot de minst algemeene verspreide soorten 

 zullen wel blijven behooren: Phoenix farinifera Boxb. van 

 Britsch-Indië met vedervormige bladeren en Thrinax harha- 

 densis Lodd., en T. argentea Lodd. van de West-Indische 

 eilanden met zeer mooie, waaiervormige bladeren, de eerste 

 soort, omdat die hier geen rijp zaad voortbrengt, de beide 

 laatste, omdat de jonge plantjes zeer langzaam groeien en er 

 heel wat van verloren gaan. Van de eenstammige palmen 



