— 156 — 



schillen of raea den mest te voren uitstrooit of plant voor plant 

 geeft. 



De beste wijze is wellicht deze: 



Men strooie den mest uit en werkt hem onder, bijv. 

 Va of ^,'4 voet. 



Dat op deze wijze mest voor de plant verloren gaat, is niet 

 te vreezen, omdat bij het telkens plaats hebbende aanaarden 

 steeds bovengrond uit de nabijheid om de plant wordt ge- 

 bracht. De wortels van deze planten bevinden zich dus in 

 een medium, dat zeer gelijkmatig, overal mestende bestand- 

 deelen bevat; dit zal de regelmatigheid (aangenomen dat de 

 bodem goed bewerkt en ontwaterd is) van het wortelnet ten 

 goede komen; het kan zich gemakkelijk op een groot opper- 

 vlak uitbreiden en ook uit een grooter oppervlak aarde het 

 voor zijn groei noodige water verkrijgen. 



Zooals reeds gezegd, behoeft geen vrees te bestaan, dat de 

 plantenvoedende bestanddeeleu wegspoelen, omdat deze (uitge- 

 nomen de salpeterstikstof) door den bodem worden vastge- 

 houden (geabsorbeerd). 



Wil men asch en een kunstmeststof tegelijk gebruiken en de 

 laatste ook onderwerken, zoo begint men eenige maanden voor 

 het planten de asch uit te strooien en onder te werken en 

 daarna kort voor het planten den kunstmeststof. Schadelijke 

 invloed van de asch op den mest kan dan niet meer voorkomen. 



Bezigt men een betrekkelijk geringe hoeveelheid kunstmest 

 per veld en wordt een gelijkmatig uitstrooien of gelijkmatige 

 verdeeling daardoor bemoeielijkt, zoo bestaat geen bezwaar de 

 thans gevolgde methode om de mest met eenige stof te ver- 

 mengen, toe te passen. Alleen, men gebruike geen asch of 

 kalk. Het best is wellicht goede bovengrond, rivierzand, zand 

 van een pematang, welke stoffen men van te voren verzamelt 

 en droogt om te beletten, dat zij met de mest klonters 

 vormen. 



Om verwarring te voorkomen neme men steeds eenvoudige 

 verhoudingen: 1 kunstmest met 1 grond of 1 met 2, enz. 



Thans volgen eenige opmerkingen omtrent de verschillende 



