- 163 — 



Er bestaan twee variëteiten der plant, waarvan eene, met gele 

 zaden, zeldzaam aangetroffen wordt, doch deze is niet de hier 

 bedoelde, wier zaden een lichtgrijze kleur bezitten. Deze zijn in 

 Britsch-Indië in de Pharmacopoea opgenomen, hebben de grootte 

 en den vorm van knikkers, doch zijn hier en daar ingedeukt of 

 afgeplat. Zij zijn steenhard en de grijze opperhuid is bij den navel 

 van een klein bruinachtig vlekje voorzien, terwijl evenwijdig aan 

 elkaar iets donkerder getinte strepen voorkomen, die loodrecht op 

 de lengteas staan. De houtige zaadschil is dik en bestaat uit een 

 buitenste laag en een lichtbruin binnenste. De zaadkern, die het 

 eigenlijk gebruikelijke gedeelte uitmaakt, is wit en ligt in de 

 oude vruchten los. Zij bestaat uit twee melige zaadlobben en 

 een groote radicula. De smaak is eerst als van boonen, doch spoe- 

 dig doet zij zich als intens bitter kennen. 



De zaadlobben bevatten, behalve zetmeel en andere gewone be- 

 standdeelen, 1.9 °q van een bitterstof en 26 °ir, vette olie. De 

 bitterstof, waarmede in Europa proeven zijn genomen met gunstig 

 resultaat bij intermitteerende koortsen, behoort niet tot de alcaloïden, 

 zij lost in alcohol op, doch niet in water. Van daar dat een decoct 

 niet aangewend wordt, doch wel het poeder der zaden, dat vrij 

 gemakkelijk te bereiden is, daar de droge zaadkernen gewoonlijk 

 hard en broos zijn. 



In Britsch-Indië worden de zaadkernen gepulveriseerd en met 

 gelijke gewichtsdeeleu poeder van zwarte peper gemengd. Dit 

 mengsel stelt het „pul vis bonducella compositus" daar, waarvan 

 bij malaria-koortsen vooral aan inlanders met succes 3 maal daags 

 1 tot 2 gram gegeven wordt. Ook als tonicum bij zwakte na ma- 

 laria-koortsen zoude een alcoholische tinctuur, waarvan de dage- 

 lijks toe te dienen hoeveelheid de bestanddeelen van 1 gram zaad- 

 kern bevat, voor volwassenen aan te bevelen zijn. 

 Ipomaea mammosa Chois. 



Inlandsche benamingen: Bidara oepas of Widara oepas op Ja.\Si, 

 Oebi soefoe in de Molukken, (volgens Miquel). 



Komt op Java in de Yorstenlanden in gekweekten staat voor. 

 Ook in de overige Residentiën van Java op erven van Europeanen, 

 wordt de plant wel om de geneeskrachtige eigenschappen der knollen, 

 aangeplant, doch vrij zeldzaam. Op Bali schijnen de knollen, na 

 toebereid te zijn, gegeten te worden. Ook in de Molukken is de 

 plant ingevoerd. 



