- 165 — 



„De bloemen zijn eerst lange, spitse, en groene knoppen gelijk 

 „de TFucht van Ritsjes en blijven lange toe, daarna worden witte 

 „klokkp-bloemen daarvan, gelijk aan de Patattas, dog grooter, en 

 „met een langen hals, in een diepe groene kelk staande, voor de 

 „middag maar geopend, aan de kanten in vijf hoeken verdeeld, die 

 „lang en slap zijn, ook wat omgekronkeld, in het midden met een 

 ,,lang wit steeltje, en vergaan zonder vruchten. 



„De Amboineezen weeten het niet veel te gebruiken, maar de 

 „Baleyers en Pampangers bereiden het tot de kost aldus: De 

 „wortelen worden eerst geschild of beroofd van de dikke schille, 

 „hetwelk men met de hand kan doen gelijk aan de rapen, en zeer 

 „lang in water gekookt, de pot niet openende, voor dat men ze 

 „gist gaar te zijn. Deze kost is dan zoo goed in hitzige koortsen, 

 „want ze verkoeld. Anderzins droogde men de rijpe wortelen, tot 

 „dat men ze stampen kan, te weten eerst geschild zijnde, en daaruit 

 „in water gewreven, maakt men een meel, waarvan men een 

 „smakelijke brei bereid, wat Zuiker daarbij doende. Zoo weeten 

 „de Sineezen uit de geraspde, en gekneede wortelen een fijn wit 

 „meel te bereiden Koahun geuaamt, 't welk zij bij allerhande kost 

 „gebruiken om daarmede te stoven. Uit de bast van de ranken 

 „wordt een stof gemaakt, Koapo genaamt, glimmende als satijn, 

 „safter als het Cofifo van de Pissangbomen gemaakt, komende veel 

 „uit Mindanau en Sangi. 



„Wanneer de kinderpokken in deze eilanden regneeren, zoo nemen 

 „ze deze wortel vers uitgegraven, raspen ze kleen, en met een 

 „weinig water gemengd, perssen ze den zap uit dan een doek, 

 „hiermede wasschen zij dikwijls des patients oogen, neus en navel, 

 „zoo zullen dan geene, of weinige pokjes uitslaan, hetwelk aan de 

 „oogen en navel dikwijls lukt, maar aan den neus niet veel. Want 

 „den mavel moet men bevrijden, zooveel m<m kan, omdat de de 

 „pokken aldaar te gevaarlijk zijn. Den zelfster sap, móet men ook 

 „in den mond houden, en een weinig daarvan indrinken, om den 

 „mond en keel van den pokken vrij te houden." ref. 



Pohjgala glomeraia Lour. 



In het soendaneesch, Djoekoet ntaléla, in het Buitenzorgsche en 

 in Bantam komt de plant op grasvlakten ter hoogte van 800 a 

 1000 vt. voor. 



Het is een laag bij den grond groeiend kruid, dat een hoogte van 

 ongeveer 30 cM. bereikt. Üe stengel is aan de basis vertakt, de 



