— 166 — 



basis opgaande. Blaadjes kort gestoeld, de onderste omgekeerd 

 eivormig, de andere langwerpig, lancetvormig toegespitst, aan den 

 rand een weinig omgeslagen, met duidelijke middennerf, doch weinig 

 zichtbare zijnerven. De bloempjes zijn onaanzienlijk, okselstandig 

 en geheel bedekt door de groote, groene, vleugelvormige kelkbladen. 

 De wortel is dun, penvormig en vertakt. Bij het versche kruid 

 riekt zij sterk naar minjak gandopoero. Dit is bij meerdere Ja- 

 vaansche Polygalaceae het geval. 



Het kruid wordt met wortel en al in infusum dikwerf met goed 

 gevolg als palliatief middel bij asthma gebruikt, terwijl het bij 

 chronische bronchitis goede diensten bewijst. Men neemt daartoe 

 15 a 20 gram van het versche kruid, snijdt het klein en late het 

 op ^ liter kokend water in een kipsiau aftrekken. Deze hoeveel- 

 heid wordt als thee gedronken en in een dag opgebruikt. De 

 smaak is zwak aromatisch. iv. 



{Tijdschrift voor Inlandsche Geneeskundigen, No. 1, 1896). 



EEN NIEUWE VARIËTEIT VAN DJEROEK. 



Een groot gedeelte der kusten van de Middellandsche zee leenen 

 zich bij uitstek voor de cultuur van djeroeks. Ook in de Fransche 

 koloniën in Noord-Afrika worden zij met succes gekweekt. Zoo 

 is de beste aldaar gekweekte van Tanger afkomstig, hetgeen de 

 naam „Tangérine" waaronder zij plaatselijk bekend is, reeds aangeeft. 



Deze Chinaasappel behoort tot de z.g. mandarijntjes; laatstge- 

 noemde is eene variëteit van Citrus nohilis Lour , en nu zoude 

 de z.g. Tangérine weer eene ondervariëtoit zijn van de mandarijn. 

 In de „Natal Mercury" geeft Hubard, een bekende autoriteit op 

 dit gebied in Florida, waar zooals bekend is de djeroekcultuur in 

 het groot gedreven wordt, deze bijzonderheid en nog meer over 

 djeroeks ten beste. Het feit echter, dat genoemde autoriteit de 

 kleur der schil van de pompelmoes opgeeft als rood doet ons zijne 

 opgaven wel wat wantrouwen Ik heb hier geen andere pompel- 

 moes gezien dan de z.g. Bataviasche, maar nooit bemerkte ik er een 

 met een roode schil. 



Hubard zegt dat zijne onderzoekingen er toe leiden dat alle 

 gekweekte variëteiten van djeroek van vier soorten afstammen. 

 Ze o zoude de Cedratier de soort zijn, die op de andere verede- 

 lend gewerkt heeft. Een andere, de wilde citroen, Citrus inedica 

 acida, wier vrucht de wrangste en zuurste van alle djeroeks 



