KIEMKIIA.CHT VAN ZAAD. 



Een der belangrijkste perioden in het plantenleven is zeker 

 de z.g. rustperiode van het zaad, dat is het tijdperk, dat het 

 zaad doorleeft van af de rijping tot de kieming. Niet slechts 

 voor ieder ontwikkeld mensch, voor den kruidkundige, maar 

 meer nog voor den praktischen land- en tuinbouwer is die periode 

 interessant. De invoer van verschillende planten hangt toch 

 voor een groot deel af van den duur der kiemkracht van het zaad. 



Keeds van af de vroegste tijden is deze kwestie besproken, 

 toch is zij nog bij lange na niet genoeg onderzocht en groote 

 serieën proeven door verschillende proefnemers op verschillende 

 plaatsen onder allerlei omstandigheden genomen, zouden in 

 staat zijn onze kennis in deze belangrijk te doen toenemen. 

 Ik wil hier trachten mijne lezers kennis te doen maken met 

 eenige der belangrijkste van de reeds genomen proeven over 

 de kiembaarheid van het zaad ; al kan men er veel uit leeren, 

 toch komt er echter ook de weinige kennis, die wij nog 

 op dit gebied bezitten door uit. 



Er is groot verschil in den tijd gedurende welke verschillende 

 zaden het vermogen om te kiemen bewaren. 



Zooals wij weten heeft het zaad zijn ontstaan te danken aan 

 de bevruchting van het eitje door het stuifmeel. In rijpen 

 toestand kan de kiem de geheele ruimte van het zaad innemen, 

 zooals bij de boon en vele anderen, of het is een klein lichaampje 

 in het zaad, dat verder gevuld is met reservevoedsel, het 

 kiemwit. In het eerste geval heeft de groeiende kiem, vóór 

 de kieming of den eigenlijken groei van het jonge plantje reeds 

 al het voedsel opgenomen en dat in de z.g. zaadlobben bewaard; 

 terwijl in het laatste geval, zooals bij het graan, de opname 

 van het kiemwit eerst plaats heeft bij de kieming, dus tijdens 



VU. 13 



