— 183 — 



Overeenkomstig de strekking vaa deze Annales, draagt dat 

 opstel een geheel wetenschappelijk karakter. 



Aangezien echter de conclusies, waartoe het onderzoek leidde, 

 in verband gebracht kunnen worden met verschillende, voor 

 de praktijk belangrijke, vraagstukken zoo heb ik gemeend den 

 lezers van Teysmannia geen ondienst te bewijzen, met dit 

 onderwerp ook hier te bespreken. Een korte beschrijving van 

 de voornaamste eigenaardigheden van de in symbiose levende 

 schimmel, en een vergelijking van deze gevallen van symbiose 

 met andere meer bekende, wensch ik vooraf te laten gaan, 

 ten eiu'ie daardoor aan te toonen hoe ik tot mijne conclusie 

 gekomen ben en in hoeverre die aanspraak op waarschijnlijk- 

 heid kan maken. 



Bij de bespreking van de endotrophe mycorhiza zal ik dezen 

 naam echter niet meer gebruiken, omdat hij mij, om\erschil- 

 lende redenen, welke ik hier niet nader uiteen zal zetten, 

 ondoelmatig voorkomt. Ik zal liever spreken van de schimmel 

 die in de wortels leeft, of van de endophytisch (d.i binnen 

 in een plant) levende schimmel, of kortweg van den „endophyt". 



Gaan wij nu eerst na hoe de bewuste schimmel leeft en hoe 

 zij zich gedraagt tegenover de plant, die zij bewoont. 



In hoofdtrekken is hare levensgeschiedenis naar alle waar- 

 schijnlijkheid de volgende : 



Alvorens in de wortels binnen te dringen leeft de endophyt 

 gedurende eenigen, misschien maar zeer korten tijd, vrij in den 

 grond, terwijl zij zich dan blijkbaar voedt met de organische be- 

 standdeelen, vooral humus, welke zich in den bodem bevinden. 

 De schimmeldraden verspreiden zich in alle richtingen door den 

 grond en ontmoeten dan veelvuldig de jonge zuigwortels van de 

 op die plaats groeiende planten. Komen zij met zulk een worteltje» 

 behoorende tot een voor hen geschikte plant, in aanraking, dan 

 kruipen zij een eind weegs over diens oppervlakte heen, waarbij zij 

 zich nu en dan vertakken, om zich ten slotte in het weefsel der 

 wortels te begeven. Die schimmeldraden dringen dan dwars door 

 de opperhuidscellen heen, zetten vervolgens hun weg naar binnen 



