— 222 — 



groot. Reeds waren op verschillende ondernemingen, die aan de 

 aanvallen der telkens terugkeerende rupsengeneraties hadden bloot- 

 gestaan, do meest voor de hand liggende bestrijdingsmaatregelen 

 toegepast. De rupsen waren bij kisten vol verzameld en de vlinders 

 waren des avonds door lichten gelokt en gedood ; vermindering der 

 plaag was echter niet waar te nemen. Bedenkelijk was hierbij 

 ook de omstandigheid, dat geen enkel verschijnsel op eene nade- 

 rende vermindering wees. Siuipwespen waren niet te zien, er 

 waren geen vogels, die op de rupsen aasden, slechts eenige weinige 

 Tachmiden (eene groep van vliegen, wier maden parasitisch in rupsen 

 even) vlogen in de tuinen rond, maar waren te gering in aantal, 

 dan dat van hare zijde in de naaste toekomst krachtige hulp kon 

 worden verwacht. 



Mijne verrassing was daarom groot, toen 60 pCt. van een groot 

 aantal (ruim 200) poppen, die ik naar Buitenzorg had medegeno- 

 men, eene zeer groote sluipwesp en 4 pCt. eene kleinere soort 

 opleverde en bovendien uit de medegenomen eitjes bijna uitsluitend 

 zeer kleine wespjes tevoorschijn kwamen. Het was niij bijzonder 

 aangenaam op grond dezer waarnemingen aan belanghebbenden 

 de mogelijkheid in 't vooruitzicht te kunnen stellen van een nade- 

 rend verminderen, zoo niet ophouden der rupsenplaag. 



Dit vooruitzicht schijnt meer en meer te worden verwezenlijkt; 

 naar luid van verschillende berichten, achtereenvolgens uit Kediri 

 ontvangen, is op sommige ondernemingen de plaag reeds zoo goed 

 als geweken, terwijl op andere nog wel rupsen en poppen zijn, maar 

 uit de laatste slechts siuipwespen te voorschijn komen. Bovendien 

 schijnt zich bij de wespen nog een andere bondgenoot te hebben 

 gevoegd en wel eene wants, die tot de familie der Lygaeidae 

 (Langwantsen) behoort. Van dit rood en oranje gekleurde insect 

 verzamelde ik eenige exemplaren zonder nochtans hare aanwezigheid 

 met die der rupsen in verband te brengen, daar de meeste land- 

 wantsen van plantaardig en niet van dierlijk voedsel leven; men 

 berichtte mij eerst later, dat deze wantsen haar zuigsnuit in het 

 lichaam der jonge rupsen steken en zich met hare sappen voeden. 



De oelar djaran schijnt zich uitsluitend met Java-koffie te voeden ; 

 noch de Liberia-koffie, noch de Cacao, nog eenige andere in zijne 

 onmiddellijke nabijheid voorkomende plant had van zijne aanvallen 

 te lijden. Als eene merkwaardigheid dient hierbij te worden ver- 

 meld, dat de Liberia-koffie wel werd aangevallen, doch dat de 



