— 226 — 



wassen bladeren bijna altijd groen zijn, weet ieder bij hoe vele 

 planten de ontluikende jonge bladeren anders gekleurd zijn ; 

 bijv, roodbruin, purper, violet, wit, enz. En eveneens weet 

 ieder, dat er nog talrijke planten zijn, waarvan ook de vol- 

 wassen bladeren niet groon zijn, maar bijv. purperzwart of 

 zilverwit-bont gekleurd zijn. Immers juist zeer vele onzer 

 sierplanten behooren tot deze categorie, doordat niet zelden de 

 kleurschakeeringen van zulke bonte bladeren, vooral van tropische 

 plantensoorten, met de schoonste bloemen kunnen wedijveren. 



Twee verklaringen heeft men trachten te geven, om de voor- 

 deelen aan te toonen van het bezit van bonte bladeren. 



Volgens de eene verklaring dient de afwijking van de gewone 

 groene kleur als verdedigingsmiddel tegen plantetende dieren, 

 in zooverre als deze door de eigenaardige bonte kleuren afge- 

 schrikt zouden worden. Daardoor zouden dus planten met 

 bonte bladeren minder kans hebben opgegeten te worden door 

 dieren dan groene en daardoor zouden dus de bonte planten 

 in den strijd om het bestaan zegenvieren boven groene. 



Volgens de andere verklaring zoude de afwijking van de 

 algemeene, groene, kleur van bladeren en stengels in verband 

 staan met de voeding (of met de afscheiding van water) in 

 dien zin, dat planten met bonte bladeren nog krachtig zouden 

 kunnen blijven groeien onder omstandigheden, waaronder plan- 

 ten met groene bladeren door gebrek aan voedsel (bijv. licht- 

 armoede) te gronde zouden gaan. 



Staan wij thans bij onze eerste verklaring even stil. 



I Schrikverwekkende kleuren. 



Het verschijnsel in het geheele plantenrijk, waarbij de bloemen 

 en vruchten door fraaie kleur of teekening (z. g. lokkeuren) 

 dieren trachten te lokken, die nuttig of noodig zijn om de 

 bevruchting te bewerkstelligen of voor de verspreiding van 

 zaden en vruchten, is zeer algemeen. Daarom ligt het voor 

 de hand om aan te nemen, dat sommige planten zich ook 

 tegen de dieren zullen verdedigen door deze af te schrik- 

 ken door zonderlinge teekening, bijv. door bonte bladeren. 

 Maar toen Prof. Stahl eenige jaren geleden zijne proefne- 



