- 227 — 



rainijen over dit onderwerp aanving was er nog geen enkel 

 bewijs voor laatstgenoemde hypothese bekend. Staiil nam 

 eerst talrijke proeven met slakken en rupsen, doch kreeg geen 

 bevredigend resultaat. Daarna werden eenige knaagdieren en 

 herkauwers voor het experiment gebezigd. Hierbij werden in 

 enkele gevallen merkwaardige resultaten verkregen. Zoo bleek 

 hetzelfde konijn de voorkeur te geven aan groene boven rood- 

 bonte bladeren, bij voederproeven met bladeren van beuken 

 «n berken en van Coleus. Proeven met geiten (o. a te Buiten- 

 zorg met, sedert deze biologische proefnemingen beroemd gewor- 

 den, bokken van den Heer W,, de zoogenaamde chèrres biolo- 

 giques de Monsieur W.) en met damherten slaagden minder 

 goed, doordat deze dieren alle schrikkleuren-hypothescn negeer- 

 den, vooral wanneer zij zeer hongerig waren en dan met even 

 veel graagte de hun voorgehouden bonte als groene bladeren 

 opvraten. Zeer interessant was echter een proef door Stahl 

 te Weltevreden in den Dierentuin genomen met den sapi 

 oetan van de Minahasa {Anoa depressicornis). Dit dier, ofschoon 

 van nature zeer schuw, vrat gewillig gras uit de hand. Zoo- 

 dra evenwel een slangachtig gevlekte bladsteel van een soort 

 aronskelk {Amorphophalïus) op het grasbosje gelegd werd, 

 keerde zich het dier dadelijk, met de hoornen dreigend, van 

 het voedsel af. Werden de schrikwekkend gekleurde blad- 

 stelen weggenomen dan toonde de sapi oetan geen vrees en 

 vrat het hem aangeboden gras. Deze proef, die met volko- 

 men hetzelfde succes 20 maal achtereen herhaald werd, toont op 

 on wederlegbare wijze aan, dat er een schrikverwekkende wer- 

 king van slangachtig geteekende planten kan uitgaan. Maar des- 

 niettegenstaande is Stahl van meening, dat deze eigenschap 

 meer als een toevallige beschouwd moet worden en dat de bonte 

 teekening van bladstelen nut heeft voor de voeding van de plant. 



11 Physiologische beteekenis van honte^ niet effeng roette plan- 

 fendeelen. 



Reeds van 1858 hebben zich onderzoekers met dit onderwerp 

 bezig gehouden. Morren, Pick, Hassack en Engelmann heb- 

 ben zich vóór Staül vooral in dit opzicht verdienstelijk gemaakt. 



