— 242 — 



aan later bloemen en eindelijk vruchten of bolletjes komen. 

 De stengels worden er uitgesneden, de blaren voor vezels er 

 afgenomen en de planten weggegooid. Ten eiode voortdurend 

 oogstbare planten te hebben, worden zoodra 3/4 van den leef- 

 tijd eener plant voorbij is, jonge plantjes in de onmiddellijke 

 nabijheid der oudere geplant, zoodat als de eerste opgeruimd 

 wordt, er dadelijk weer een in de plaats staat. De leeftijd 

 eener plant is van 5 tot 10 jaar, het te veel afsnijden der 

 bladeren, dwingt de plant vroeger te bloeien en maakt haar 

 dus eerder waardeloos. 



De bladsnijders ontvangen voor 200 bladeren — zoowat een 

 dagtaak — 25 doUareents; de bladeren worden op muilezels of 

 op trams geladen en naar de fabriek gebracht; een muilezel 

 draagt 200 bladeren en op de trams geladen trekt hij er 3000. 

 De meeste ondernemingen in Yucutan zijn voorzien van een- 

 voudige kleine trams, systeem Decauville. 



De meest gewone machine om de vezels uit de bladeren te 

 winnen is de z. g. „raspador", waarvan het doel is het blad- 

 moes te verwijderen, zoodat slechts de vezel overblijft. Met 

 dit zeer eenvoudige werktuig van 1^ paardekracht, kunnen 

 twee werklieden 7000 tot 9000 bladeren per dag zuiveren. 

 Van 1000 gewone bladeren krijgt men 50 ffi droge vezel, bij groo- 

 te uitzondering wel eens 100 l§. Als de vezel gezuiverd is wordt 

 Zij in de zon uitgespreid en als zij goed droog is, door middel 

 van een schroef of een hydraulische pers, in balen van 350 a 400 

 tK geperst, deze hebben een oppervlak van 22 vierk. voeten. 

 In Yucutan is eene oppervlakte van ongeveer 24.000 acres 

 met Sisalhennep beplant; in 1894 bedroeg de oogst circa 350.000 

 balen, die gemiddeld 375 ffi zwaar waren, terwijl de oogst 

 van 1895, bijna 400.000 van dezelfde balen bedroeg. 

 De middenprijs was in den laatsten tijd als volgt: 

 in 



terwijl in de laatste 



