— 253 — 



waarde gehecht. Slechts bij uitzondering maakt men hier 

 gebruik van dit zoo nuttig materiaal, dat meestal eenvoudig 

 verbrand wordt. 



Ofschoon cocosvezel, het z. g. Coir van den handel, reeds in de 

 16® eeuw in Europa bekend was, wordt er echter eerst sedert 

 1842 meer notitie van genomen, nadat de St. Georgehall in 

 Windsor, bij gelegenheid van den doop van den Prins van 

 Wales, met cocosmatten belegd was. Een flinke stoot werd in 

 1851 aan den handel in het artikel gegeven door de eerste inter- 

 nationale tentoonstelling te Londen. 



Cocosvezel is buigzaam, elastisch en gemakkelijk te bewerkea; 

 allerlei zaken waarvoor lichtheid, zuiverheid en duurzaamheid 

 vereischt worden, moeten van deze vezel gemaakt worden. Het 

 is jammer dat zij het bleeken niet verdraagt; toch kan men 

 wel verschillend gekleurd weefsel krijgen, door het gebruiken 

 der ongebleekte vezels afkomstig van verschillende streken. Zoo 

 zijn er in het Kew-Museum fraaie matten waarin verschillende 

 tinten gebracht zijn, door zeer donker Fiji-coir, gewoon Ceylon- 

 Coir en licht Cohin-Coir door elkander te vlechten. 



De hoeveelheid vezel in iedere schil hangt van allerlei 

 omstandigheden af. In Ceylon rekent men dat 1000 vruchten 

 150 Eng. ponden vezels leveren; de schil wordt met een ijzeren 

 pen, die vast in den grond bevestigd is van de noot genomen, 

 door een man kunnen op deze wijze ongeveer 1000 noten per 

 dag ontbolsterd worden. Men begint met de schillen te weekeii, 

 somtijds 6 maanden lang, vervolgens gaan zij door eene braak- 

 machine, worden gedroogd, gehekeld en in bundels verpakt voor 

 den handel. De vezel is dan nog ruw en slechts voor borstel- 

 werk geschikt, door andere werktuigen worden zij later gezui- 

 verd en voor de spinnerij gereed gemaakt. De spinmachines 

 zijn tegenwoordig tot groote volmaaktheid gebracht, zij kunnen 

 na eenige oefening door inlanders worden behandeld. 



De bereide vezels worden in balen van 200 Eng. ponden geperst 

 en zoo verzonden. De pogingen om de eenvoudig gedroogde vrucht- 

 schil in Engeland tot vezel te verwerken zijn mislukt. De meeste 

 Coir is uit Ceylon afkomstig, doch groote ladingen worden in 



