— 269 — 



proef werd in twee groepen uitgevoerd. Bij de eene groep werd 

 de grond onbemest gebruikt, bij de andere kreeg hij een bemesting 

 met stikstof en minerale bestanddeelen bevattende mest. De 

 conclusies tot welke schr. komt zijn de volgende: Bij onvoldoende 

 hoeveelheden opneembare stikstof in den grond en bij voldoende 

 hoeveelheden van andere plantenvoedingstofifen worden de erwten 

 in staat gesteld aanzienlijke hoeveelheden van vrije stikstof iiit 

 de atmosfeer te assimileeren en zoo den grond daaraan rijker te 

 maken. Deze geschiktheid neemt met toenemend stikstofgehalte 

 van den grond af en de erwten gebruiken dan een deel van den 

 stikstofvoorraad van den grond voor hunne voeding. 



Is het gehalte aan stikstof in den grond aanzienlijk dan ge- 

 dragen de eersten zich als alle andere niet-leguminoseu d. w. z. 

 ze ontnemen de stikstof, die zij behoeven, aan den grond en slechts 

 weinig of zelfs in 't geheel niet aan de atmosfeer. 



In dit geval wordt de grond dus door het verbouwen van erwten 

 niet rijker aan stikstof. Deze uitkomsten zijn in overeenstemming 

 met de waarnemingen van Hellriegel, Nobbe en Liebscher. 



Voor den landbouw zijn hieruit de volgende besluiten te trekken : 



Met moet de leguminosen rijkelijk met kali en phosphorzuur 

 bemesten, opdat zij zooveel mogelijk stikstof assimileeren en op deze 

 wijze zooveel mogelijk putten uit de goedkoope stikstofbron van 

 de atmosfeer. 



Op humus- en stikstofrijke gronden waar het niet om ver- 

 betering van den physischen toestand te doen is, is de groen- 

 bemesting, wanneer men daarmede een stikstoftoevoer op 't oog 

 heeft, niet rationeel. 



De leguminosen nemen dan de stikstof die zij behoeven uit den 

 grond, die dus armer wordt en men verliest bovendien de op- 

 brengst van den oogst, dien een ander gewas had kunnen geven 

 op het met leguminosen beplante stuk. Evenmin zal het voor- 

 deelig zijn erwten te planten op grond waarin men versche stal- 

 mest gebracht heeft. 



{Bot. Centralbatt 



1896, «o. 14). r. 



