— 307 — 



oud, zij kan in vergelijking met die in Azië betrekkelijk 

 nieuw genoemd worden. Piso zegt dat Brazilië het land is 

 waar de pisang in Amerika het eerst ingevoerd werd, jam- 

 mer dat hij den juisten datum niet vermeldt. Volgens Oviedo 

 werd zij van de Kanarische eilanden naar St, Domingo over- 

 gebracht. 



Naar alle waarschijnlijkheid werden bij de ontdekking van 

 Amerika daar geen pisangs gevonden, tegenwoordig evenwel 

 worden zij daar niet alleen evenveel, zoo niet meer, als in de 

 oude wereld geteeld, zij komen daar ook in geen geringe 

 hoeveelheden in half wilden staat in de bosschen voor. De 

 wilde pisang gelijkt veel op de gekweekte, de vruchten van 

 eerstgenoemde zijn echter kleiner, zij staan ook verder van 

 elkaar en bevatten een groot aantal kiembare zaden. Zij 

 vermenigvuldigen zich echter evenals de gekweekte door uit- 

 loopers ; in de bosschen van Indië, Ceylon, den Indischen Ar- 

 chipel, Cochin-China, Siam, enz. komen zij in groote hoe- 

 veelheden wild voor. Daar er onder de gekweekte variëteiten 

 ook voorkomen wier vruchten kiembare zaden bevatten, is het 

 verschil tusschen wilde en gekweekte variëteiten niet zoo groot, 

 en is meer te zoeken in de hoeveelheid van het zaad en in 

 den smaak van het vruchtvleesch. 



Het grootste aantal variëteiten komt onder den equator voor 

 en wel voornamelijk in de Ned. Oost-Indische bezittingen; 

 hoe meer men zich ten noorden van den evennachtslijn verwij- 

 dert, hoe sterker het aantal variëteiten vermindert. In Britsch- 

 Indië spreekt Roxburgh slechts van een drietal variëteiten, 

 waarvan de „guirody " in Madras als de fijnste soort bekend 

 staat, de vrucht is klein rondachtig en heeft een zeer dunne 

 schil, het vruchtvleesch heeft een fijnen geur en is van goeden 

 smaak, een flinke tros er van kan tot 1000? vruchten voort- 

 brengen. Meer echter wordt „rustali", hoewel van mindere 

 kwaliteit, als tafelvrucht gebruikt; terwijl „mouthei" die zeer 

 algemeen is en grootere afmetingen heeft, slechts gekookt 

 gegeten wordt. Bojer beschrijft voor Mauritius en Madagascar 

 17 variëteiten. In Britsch-Guiana worden in hoofdzaak twee 



