— 872 — 



Onder de gewone omstandigheden in laboratoria en collecties, 

 bevatten de daar bewaarde zaden 10 — 12 "/„ water. 



Deze hoeveelheid is onvoldoende om de kieming op te wekken 

 en aan de eerste behoeften der plant te voldoen, daar deze voor 

 hare ontwikkeling groote hoeveelheden water noodig heeft. Maar 

 vele geleerden schijnen te meenen, dat zij voldoende is, om een 

 zwakke ademhaling te onderhouden, welke karakteristiek is voor 

 het latente leven der zaden. Dit zou een soort van vertraagd leven 

 zijn, dat op den duur het verlies van de kierakracht ten gevolge 

 zou hebben door het verbruik van en de omzettingen in de organische 

 stof, die deze physiologische verbranding zou teweegbrengen. De 

 feiten schijnen echter met deze zienswijze niet in overeenstemming 

 te zijn zooals uit het volgende blijkt. 



20 erwten wegende 3.58 gram en ongeveer 11 "/^ water bevat- 

 tende, werden gedurende meer dan 4| jaar in een kleine, boven 

 kwik geplaatste, klok bewaard. Na dien tijd hadden ze hun klem- 

 kracht niet verloren ; de lucht in de klok had hare samenstelling 

 niet merkbaar veranderd en er was slechts een spoor koolzuurgas 

 gevormd. 



Bij een andere soortgelijke proef werden zaden genomen van 

 tuinkers. Na ruim 3i jaar bleek er eene hoeveelheid van 0.13 

 cM' zuurstof (d. i. 0,18 mG.) per gram zaden verbruikt te zijn 

 of 0,05 mG. per jaar. 



Erwten in een buis, met kwik gevuld gebracht, bleken na 4^ 

 jaar hun kiemkracht nog niet verloren te hebben, terwijl na ruim 

 10 jaar nog 20 "/,, ontkiemden. Dat de kiemkracht achteruit 

 was gegaan moet zonder twijfel daaraan toegeschreven worden, 

 dat de zaden het natuurlijke einde van hun latent leven bereikt 

 hadden. Volgens de Vilmorin behouden grauwe erwten , onder gewone 

 omstandigheden, hun kiemkracht niet langer dan acht jaren. 



Hoe is nu dat verlies van de kiemkracht bij zaden, die aan de 

 inwerking der zuurstof onttrokken zijn en niet van gewicht veran- 

 deren, te verklaren? Zonder twijfel aan intramoleculaire omzettingen 

 en reacties der eiwitstoffen. 



Er blijft nu nog over te weten of het voor deze veranderingen 

 noodig is, dat de zaden de geringe hoeveelheid van 10 — 12 " „ water 

 bevatten en of, zooals Giglioli meent, volkomen droge zaden hun 

 kiemkracht onbeperkt lang zouden bewaren. 



Armand Gautier merkt naar aanleiding van het boven aangehaal- 



