— 374 — 



stofvrij en droog bewaart. Men heeft de zaden van Canna's, n.1. 

 van gedroogde planten, in hun vaderland verzameld en in een 

 herbarium bewaard, nog na 30 jaar zien kiemen. Canna-zaad van 

 allerlei hybriden kiemden bij mij nog na 15 jaar, hoewel in den aan- 

 vang wat ongelijk en onregelmatig, zij kiemden toch, voor zoover ze 

 glad waren, korrel voor korrel. De zaden waren volkomen rijp geplukt. 



Toch overkomt het den kweeker en den handelaar niet zelden 

 dat hij moet hooren : van deze zaden kiemde geen korrel. Zulks 

 toont aan de eene zijde onwetendheid aan over de kiemkracht van 

 het zaad en aan den anderen kant eene onbekendheid met de 

 behandeling der hardschalige zaden, die men tegenwoordig niet 

 zoude verwachten. 



De zaden van al de Ca nna's zijn hardschalig of liever hardvleezig, 

 want een eigenlijke schaal, gelijk men die bij de Leguminosen 

 vindt, bezitten deze zaden niet. 



De zaden zijn geelachtig wit of melkwit van binnen en zwart 

 van buiten, glanzend ot zwartbruin. In het midden zit de kleine, 

 zwak ontwikkelde kiem, die een verbazend taaie levenskracht 

 bezit. Het schijnt niet zoozeer de hardheid van het zaad te zyn, 

 waardoor het zoo hardnekkig weigeren kan te kiemen, maar veel 

 meer de vettige substantie waarmede de oppervlakte omhuld is en 

 die aan het indringen van vocht krachtig weerstand biedt. Op- 

 vallend harde zaden brengen bijna alle Scitamineeën voort. Zoo 

 ook Musa, welker zaden echter trots hunne hardheid spoedig kiemen. 

 Zeer harde en ongeregelmatig kiemende zaden brengen ook de 

 Maranta's voort en bijzonder harde de Heliconia's. Evenzoo kiemen 

 Ravenala en Strelitzia moeielijk. 



Om alle Canna-zaden snel en zoo gelijkmatig mogelijk te doen 

 kiemen ia er maar één middel en dat is aanvijlen. Deze arbeid is 

 niet moeielijk en kan, indien men wat handig is, snel geschieden. 

 Het moet echter met zeer veel zorg gedaan worden. Men neemt de 

 ronde korrels tusschen duim en vinger en wel zoo dat zij niet bij 

 aanraking met de vijl wegrollen, en vijlt er een paal maal flink 

 overheen, liefst niet tot op het witte vleesch ; door dit te wonden 

 kan men alles bederven. Er moet niets dan de buitenste vette 

 omhulling doorbroken worden. 



Het is hier zaak, den juisten middenweg te kiezen, vijlt men te 

 diep, dan loopt men gevaar, dat de zaden in den grond verrotten 

 zonder te kiemen. Het water en de warmte doen dan de voorra- 



