— 389 — 



■deren gevolgd. Men moet ontwillekeurig medelij don krijgen, 

 wanneer men zulk een wortel ziet, welke alle moeite deed om 

 met geduld zich tegen het noodlot te verzetten en te ontkomen 

 uit de nauwe steenen gevangenis. 



Hoe groot deze geotropische kracht kan zijn, blijkt, wanneer de 

 hoofd wortel, op den bodem eener bloempot stuitend en daarover 

 voortkruipend, langzamerhand de geheele plant, met aardkluit en 

 al, een eindweegs boven de pot uitdringt. 



Zeer verkeerd is het dan, met geweld de plant met de aarde, 

 weder in de pot terug te persen. Meest toch wordt hierbij de 

 wortel gebroken en geeft dit licht aanleiding tot verrotting. 



Het best is voorzeker aan potplanten zooveel mogelijk de gele- 

 genheid te geven op normale wijze hun wortelnet te ontwikkelen. 

 Daarom gebruike men ruime bloempotten, geëvenredigd aan de 

 grootte en de ontwikkeling der planten. Men lette er op de 

 planten zoo zuiver mogelijk in het midden der pot te plaatsen. 



Op liet gewicht dezer schijnbare kleinigheid werd reeds ter 

 andere plaatse (1) met nadruk gewezen. 



Men heeft echter getracht in de kweekerijen praktijk en natuur 

 te vereenigen, daar het gebruik van groote potten dikwerf om- 

 slachtig zoude zijn. Bij planten welke in verhouding tot hun 

 zijwor^els een langen penwortel trachten te vormen, wordt deze 

 namelijk bij het spenen of repikeeren afgeknipt en daardoor de 

 ontwikkeling in de diepte van het wortelnet tegengegaan. Tevens 

 wordt door dezen maatregel die in de breedte door de zijwortels, 

 zooveel mogelijk opgewekt. De wond welke op deze wijze ont- 

 staat, kan weleens tot verrotting aanleiding geven, maar is meest- 

 al zoo gering, dat zij zich spoedig sluit. 



Nu wij hier toch de inwendige eigenschappen, wanneer wij 

 het zoo mogen noemen, der wortels behandelen, kunnen wij 

 met een enkel woord, de lichtschuwheid der wortels aanstippen. 



Kweekt men b. v. kiemplanten buiten den grond in een 

 vochtige ruimte, welke geheel donker gemaakt is en laat men 

 <loor een spleet een lichtbundel binnenvallen, dan zal zich het 



(1) Teysm. Ji-g. 6, pag. 294 



