— 410 — 



Sherman Souvenir de la Malmaison en andere dikwijls on- 

 aangeroerd laten. 



Met stukjes hout, stroo en dergelijke lokt men de witte 

 mieren, het is daarom zaak zoowel bij den aanleg als bij het 

 bemesten van een rozenvak, zorgvuldig acht te geven, dat der- 

 gelijke zaken niet in den mest blijven, het beste is ouden ver- 

 ganen mest te gebruiken ; dit neemt niet weg dat met verschen 

 paardemest hier, zooals ik vroeger wel eens medegedeeld 

 heb, goede resultaten verkregen zijn, men loopt echter meer 

 gevaar de mieren aan te lokken. Verder weten we, dat de 

 witte mieren, de roos altijd op dezelfde plek aanvallen, dat 

 is aan het gedeelte van het stammetje, de z. g. wortelhals, 

 dat zich even onder den grond bevindt. Door nu om de pas 

 geplante rozen een kuiltje te maken, waardoor het stammetje 

 geheel bloot komt te liggen, zoodat de worteltjes bijna zicht- 

 baar zijn, ontneemt men den mieren de gunstige gelegenheid 

 en maakt het hen in alle gevallen moeielijk. Indien men, na 

 op deze wijze geplant te hebben, een paar maal daags, vooral 

 in de vroege morgenuren, gaat zien of de witte mieren ook 

 aarde tegen het stammetje brengen, waarmede zij gewoonlijk 

 den aanval beginnen, dan kan men ze verwijderen en heeft 

 men kans van slagen. Door bij de pas geplante rozen, roet, 

 houtasch of zoo iets te strooien, maakt men de mieren het 

 leven lastig, afdoende zijn al die middeltjes echter niet. 



De meeste zorg vereischen de jonge rozen, gedurende de 

 eerste maanden na de uitplanting; zoodra zij krachtig door- 

 groeien worden zij veel minder aangetast. 



Worden de rozen niettegenstaande al die voorzorgsmaatre- 

 gelen, toch door de witte mieren vernield, dan is er niet veel 

 anders aan te doen, dan ze maar in potten te kweeken. 



W. 



