— 431 — 



de zandige deelen het eerst langs de rivier bezonken zijn, waardoor 

 de vorming van boven den kleigrond of paja uitstekende ruggen 

 verklaard wordt. 



Zij zijn zonder noemenswaardigen overgang scherp begrensd en 

 gescheiden van den klei- of veengrond. Zij strekken zich als smalle 

 ruggen door het land uit. De hoogte is betrekkelijk gering, het 

 grootst in het midden, geleidelijk naar weerszijden afloopend en 

 bedraagt gemiddeld ongeveer 0.5—1 M. 



Aan het einde verdwijnen zij onder den omringenden grond. 



Eenigszins gelijkend op pematangs, zijn de smalle, lange, zacht 

 glooiende uitloopers van heuvels, die soms, door hun roode kleur en 

 humusrijkdom, welke tot een donkere tint bij draagt, scherp afsteken 

 tegen den lichten kleigrond. Principieel zijn zij er van te onder- 

 scheiden; zij zijn van ouderen datum, rusten op hun eigen onder- 

 grond, terwijl pematangs zeer jong zijn, op een anderen ondergrond 

 rusten en van ver afgelegen plaatsen zijn aangevoerd door de 

 rivieren. De structuur dezer pematangs is door hun zandige 

 geaardheid veelal zoo los, dat bij de bewerking de parits herhaaldelgk 

 instorten. 



Vergelijkt men den stand der tabak op een door een kleiland 

 loopende pematang, met dien van de op de klei groeiende planten, 

 zoo strekt de begroeide pematang zich als een dijk van grootere, 

 krachtig uitgegroeide planten uit tusschen de veelal kleinere, 

 minder ontwikkelde exemplaren van den lageren kleibodem. 



De pematangs in de paja leveren minder tabak dan de paja-grond, 

 doch in qualiteit staan zij boven de meer dikke, donkere en olie- 

 achtige planten van vele paja's. 



Duidelijk komt aan het licht, wat de fouten zijn van de lagere 

 klei-, zoowel als van de paja-gronden, door ze met den, op dezelfde 

 plaats gelegen, pematang-grond te vergelijken. 



De hoogere ligging, de grootere doorlaatbaarheid, zonder dat 

 vochtgebrek kan intreden en de lossere structuur maken deze grond- 

 soort uitstekend geschikt voor tabak. Daartegen heeft men bij den 

 kleigrond en de paja met gebrekkiger waterafvoer, lagere ligging, 

 zure reactie en ondoorlaatbaarheid te kampen, terwijl het verschil 

 in structuur eveneens een groote rol speelt. 



De pematangs zijn daarenboven voor uitdrogen beschut, gedeel- 

 telijk door den ondoorlaatbaren klei-ondergrond, gedeeltelijk door 

 hun ligging in de paja. 



