— 443 — 



grond iu dikte, is langzamerhand op vele ondernemingen de gunstige 

 bovenlaag verdwenen. Door bet verdwijnen van de humeuze deelen 

 is zij veranderd in een verweerde aschlaag zonder meer ; men heeft 

 overgehouden een leemachtigen, eenigzins gebonden, rood of hei- 

 oranje gekleurden kleigrond. 



De grond is weinig plastisch, valt bij geringen druk korrelig 

 uit elkaar. Bij regen wordt, wat van humeuzen bovengrond nog 

 over is, met fijn slib in de parits gespoeld. 



Men heeft, door zeer diep ploegen, getracht verbetering aan te 

 brengen. Het gevolg was echter, dat op een dusdanig behandeld 

 land, de planten kwijnden of stierven. De dichte structuur yan 

 den grond, gevoegd bij de afhankelijkheid van op den juisten tijd 

 invallenden regen en de mogelijkheid van het bestaan van ferro- 

 verbindingen kunnen hiervan de oorzaken zijn. 



Men heeft hier dus hetzelfde verschijnsel, wat op kleine schaal 

 zich in veel korteren tijd op de helling voordoet van bovenbeschre- 

 ven glooiingen. Daar was ook door omzetting en mechanisch 

 verdwijnen van de humeuze bovenlaag, een dergelijke roodachtige, 

 eenigszins gebonden grond achtergebleven. 



Waar dit een uiterste is, tot waar de cultuur, zooals deze tot 

 dusverre geschiedt, het land brengen kan, zullen nu de overgangen 

 besproken worden. 



Reeds aan verschillende verschijnselen is waar te nemen, dat de 

 physische toestand van den grond slechter begint te worden. Het 

 is vooral de verhouding tegenover het water, die hierbij het meest 

 verandert. 



Bij regenbuien van lÜO m.M. had men vroeger nimmer overlast 

 van water, omgekeerd werd bij groote en langdurige droogte de 

 plant in het door den bodem vastgehouden water voor schade 

 gevrijwaard. 



Op land, Avaar dus vroeger het maken van parits onnoodig 

 was gebleken tot het afvoeren van regenwater, omdat de grond 

 ook zelfs bij hevige buien het water kon absorbeeren, bleek nu bij 

 een volgende beplanting, dat even groote buien schade veroorzaakten. 



Door het ontbreken van voldoende parits en door de verandering 

 in de bovenlaag, waardoor zij niet langer zooveel water kon 

 vasthouden en het dus stuitte op den leemachtigen ondergrond, 

 werd aan de te veld staande tabak groote schade veroorzaakt. 



Sedert veranderde de bodemgesteldheid dusdanig, dat men ook 



