WILLIAM ROXBURGH. 



De gewoonte om achter de soortsnamen der planten den verkor- 

 ten auteursnaam te plaatsen, schoon zij geen ander doel heeft dan 

 om aan te duiden wie geslachts- en soortsnaam het eerst in verbin- 

 ding met elkander heeft gebruikt, geeft toch ook het voordeel 

 dat door het dikwijls terugzien van zulk een naam de herinnering 

 wordt levendig gehouden aan hen, die veel in een bepaalde 

 Flora of in een bepaalde plantengroep hebben gewerkt. Voor 

 menigeen zouden de namen van Linnaeüs, De Candolle en 

 Blume onbekende klanken zijn, zoo ze niet herhaaldelijk achter 

 plantennamen de verkortingen L., DC, en BI. hadden aange- 

 troffen. Zoo is ook zeker de naam van William Roxburgh, 

 in zijn verkorten vorm Roxh.^ dikwijls velen onzer lezers voor 

 oogen gekomen. Wel zijn het voornamelijk planten van 

 Engelsch-Indië, die door Roxburgh zijn gedoopt, doch vele 

 daarvan komen ook in Nederlandsch-Indië voor, terwijl een 

 gering aantal alleen uit de Molukken en van Sumatra afkomstig 

 is. Was dus de persoon van William Roxburgh, een man van 

 beteekenis vooral voor de geschiedenis der kennis van de 

 Flora van Engelsch-Tndië — zoozeer dat hij bij de Engelschen 

 den naam draagt van den vader der Indische Botanie — ook 

 op de ontwikkeling van de kennis der Flora \ an den Maleischen 

 Archipel, is door hem een belangrijke invloed uitgeoefend en 

 ook in dit opzicht is hij onze belangstelling alleszins waard. 

 Toen de Flora van Nederlandsch-Indië, en vooral die van 

 Java, nog zoo weinig bekend was, dat Blume in den tijd van 

 eenige weinige jaren honderden nieuwe soorten kon beschrijven, 

 vond hij in de litteratuur, die hij tot zijn beschikking had, 

 met name in Willdenow's Species Plantarum reeds verscheidene 



VII 33 



