VRUCHTENTEELT. 



Ik vraag mij wel eens af of het wijzen op misstanden in 

 het land- en tuinbouwbedrijf veel aanleiding tot verbeterin- 

 gen geeft, en dan moet ik erkennen, dat die verbeteringen uiterst 

 langzaam geschieden. Waarschijnlijk in koloniën als de onze 

 waar de meeste Europeanen öiechts tijdelijk verblijven, gaat de 

 verbetering van genoemde belrijven nog langzamer dan elders. 



Zoo komen reeds in den eersten jaargang van Teysmannia 

 opstellen voor over vruchtencultuur en in tal van referaten 

 wordt er op gewezen, welke voordeelen er met den aanplant 

 van vruchtboomen in sommige tropische landen verkregen wor- 

 den, zoowel door de versche vruchten aan den man te brengen 

 of ze op een of andere wijze geconserveerd, tot geleien of 

 marmelade verwerkt, te verkoopen of tot eigen gebruik aan te 

 wenden. 



Dergelijke cultures behooren meer tot den kleinen landbouw 

 of liever tot den tuinbouw en al zullen zij dengene, die er zich 

 mede bezighoudt nu niet spoedig aan rijkdom helpen, toch 

 kunnen er tal van menschen een bestaan in vinden. 



Het is wel waarschijnlijk, dat de wenken, die in Teysmannia 

 gegeven worden op het gebied van ooftteelt niet altijd onder 

 de oogen komen van hen voor wie zij het nuttigst konden 

 zijn. De in Indië geboren afstammelingen van Europeanen 

 zouden mijns inziens zich met vrucht op den tuinbouw kunnen 

 toeleggen, ik bedoel, dat, behalve in het landbouwdorp, waarvan 

 op den duur groote verwachtingen kunnen gekoesterd worden, 

 in de nabijheid van groote steden tal van personen in 

 de teelt van vruchten en ook van andere zaken een bestaan 

 zouden kunnen vinden. 



Lang niet iedereen is voor dit beroep geschikt, men vergete 



