DE CACAO-CULTUUR IN GUADELOUPE. 



In de „Bibliothèque d' agriculture coloniale" is yan de hand 

 van Dr. Paul Guérin, die 5 jaar in Guadeloupe doorbracht, 

 waarvan één op een cacao-plantage, eene studie verschenen 

 over de cacao-cultuur. Hoewel het werkje uit den aard der 

 zaak veel bevat wat den lezers van dit Tijdschrift of bekend 

 of voor hen van weinig belang is, vindt men er tal van mede- 

 deelingen in, berustende op persoonlijke waarnemingen van 

 den schrijver, die wel waard zijn er kennis van te nemen. 



Na eene korte historische inleiding en eene beschrijving 

 van de plant, wordt in de eerste plaats de keuze van het terrein 

 besproken. Het was een oude traditie, dat cacao alleen goed 

 slaagt op maagdelijken grond. Men ging zelfs zoover, dat men 

 terreinen, die vroeger wel gebruikt waren, maar reeds verschei- 

 dene jaren gerust hadden, ongeschikt verklaarde. In het begin 

 der kolonisatie, toen men maagdelijken grond voor het nemen 

 had, was aan deze traditie gemakkelijk te voldoen; tegenwoor- 

 dig zou, indien men er aan vasthield, de cacao-cultuur onmo- 

 gelijk zijn. Gelukkig is het ook niet noodig. Toch heeft 

 cacao een vruchtbaren, lossen, humusrijken grond noodig, die 

 het water gemakkelijk doorlaat. In Guadeloupe schijnt men 

 boven een zeehoogte van 250 M. niet meer met succes cacao 

 te planten. 



Evenals hier te lande worden ginds in de cacao-tuinen 

 andere boomen geplant, die öf als beschutting tegen den wind 

 of als schaduwgevers moeten dienst doen. Over de keuze van 

 den meest geschikten boom is men het nog niet eens. De 

 Erythrina indica (immortelle géante), door de Spanjaarden in 

 Zuid-Amerika „Madre del cacao" genoemd, heeft op de Antillen 

 het bezwaar, dat zij zich met plantaardige parasieten bedekt, 



