— 487 — 



krijgen zijn en die vooral door hooggeplaatste inlandsche 

 schoonen gezocht zouden zijn voor het wasschen van het gelaat, 

 omdat het teint daardoor fraai zoude blijven." In Banjoewangi 

 werd ons door de inlanders ook het gebruik van de schors 

 als surrogaat van zeep medegedeeld en overtuigden wij ons 

 van de bruikbaarheid voor dit doel. Bloemen, bladeren, enz. 

 niet gebezigd. — Cultuur: Sterk aan te bevelen met het 

 oog op het uitstekende bouwhout van groote afmetingen. 

 Bij voorkeur te cultiveeren beneden 800 M. zeehoogte in 

 Midden- en Oost-Java; op niet te on vruchtbaren grond. Tot 

 dusver nog niet op Java gecultiveerd. — Inl. namen: In 

 geheel Midden- en Oost-Java o. a. in l-iësoeki en Sêmarang 

 constant Mangir, j. md. geheeten. Yooral in deze beide resi- 

 dentiën is de inlandsche naam zeer vast. In enkele streken wor- 

 den ook nog een paar andere boomsoorten soms aldus genoemd. 

 In Pëkalongan bij Soebah is de boom slechts aan weinig inlan- 

 ders bekend en wordt hij door velen met andere soorten verward. 

 De Javaansche en Madoereesche naam Mcnigir evenwel van 

 hooge praktische waarde voor de opsporing dezer boomsoort. 

 — Habitus: jSTogal eigenaardige, zeer hooge woudboom ; 

 o. a. te herkennen aan de karakteristieke schors (zie boven) 

 en de gevinde bladeren met gaafrandige, zeer scheeve blaadjes. 

 De mannelijke bloemen gelijken bedriegelijk op Kesambi -hloeuien 

 {Schleichera frijiic/a Willd). 



