— 574 — 



op weg kan helpen. Voor eene goede cultuur is het nuttig 

 als hij weet tot welke groep zijne rozen behooren, daar er in de 

 behandelingswijze en vooral in het snoeien nog al verschil bestaat. 

 De groepen zijn gerangschikt naar hun ouderdom, dat 

 wil zeggen naar het tijdstip waarop zij hun intrede in den 

 tuinbouw deden ; 



iRosa gallica, Provincieroos 

 „ centifolia, Honderdhladerige roos 

 „ damascena, Damascener roos 

 „ portlandica, Portlandsche roos. 



Deze vier rassen zijn hier bij elkaar gebracht, omdat zij zeer 

 veel op elkaar gelijken en van eenzelfde soort schijnen af te 

 stammen, wier oorsprong zich in den nacht der tijden verliest. 



Eenige rozenkenners meenen dat deze soort de Bosa damas- 

 cena is, andere nemen hiervoor Rosa centifolia aan, terwijl 

 weer anderen Rosa galUca als de oorspronkelijke soort aanwij- 

 zen. De laatste hypothese vindt de meeste aanhangers. 



In de eerste helft dezer eeuw waren er bij lange na niet 

 zooveel rozen variëteiten als thans. In den „Bon Jardinier" 

 (een toongevend werk in die dagen) van 1840, vindt men 

 eene opgaaf der toen bekende variëteiten, het totaal hiervan 

 bedroeg slechts 261 verscheidenheden, hieronder behoorden er 

 154 tot Rosa gallica, 42 tot Rosa centifolia, 24 tot Rosa 

 damascena en 41 tot Rosa 2Jorlandica\ al deze rozen zoekt 

 men thans te vergeefs. 



Indien wij een Catalogus der tegenwoordige rozenkweekers 

 ter hand nemen, zien wij dat de genoemde rozenvariëteiten 

 daar ver in de minderheid zijn en dat het grootste gedeelte 

 der nieuwere rozen bestaat uit hybride remontant-, thee-, 

 Bourbon-, Bengaalsche en Noisette-rozen. 



Al de tot groep I. behoorende rozen hebben een krachtigen 

 groei, met rechtop groeiende stevige stengels, die weinig vertakt 

 zijn en een aschgroene kleur hebben, zij zijn gewapend met 

 een groot aantal stekels van verschillende grootte, de meeste 

 stekels zijn klein en zwak, andere zijn langer, krachtiger en 



