— 616 — 



Leucaena f/lauca behoort te huis in tropisch Amerika. Ia „Bijdrage 

 I. tot de kennis der Boomsoorten van Java door Koorders en Vale - 

 ton" vindt men hot volgende over genoemde plant aangeteekend. 

 „Sedert overoude tyden algemeen op Java in de lagere streken 

 „voor levende heggen aangeplant (uit stekken). Aan den zoom van 

 „bouwvelden soms verwilderd; op Java nooit in oerwoud. Zeer 

 „kleine boom. Hout algemeen hooggeschat voor wagenboomen 

 „(evenals walikoekoenhout). Inlaudsche namen; Këmlandingen 

 „Peté tjina; Lamtara, Peteuj-sèlong, Selamtara. De jonge vruch- 

 „ten worden gekookt soms als groente gegeten." 



Nu schrijft men in West-Indië eene eigenaardige hoedanigheid 

 toe aan het boompje, zooals blijkt uit eene mededeeling van Dr. D- 

 Morris, van de Kew Gardens. 



Ten gevolge van het eten der jonge takken, bladeren, vruchten 

 en zaden van de de z.g. wilde Tamarinde af Jumbai-plant {Leu~ 

 caena glauca), verliezen paarden, ezels en muilezels het haar van 

 de manen en staart; bij varkens is de invloed nog sterker, deze 

 verloren na het eten ervan al de haren. Paarden op bovenge- 

 noemde wijze misvormd ziet men dikwijls in de straten van Nassau ; 

 ofschoon overigens gezond en krachtig, verloren zij door genoemde 

 misvorming zeer in waarde. Men beweert, dat als zij uitsluitend met 

 maïs en gras gevoed worden, het uitgevallen haar weer groeit, 

 toch ziet het er anders uit en zijn zulke dieren altijd te herkennen. 

 Op rundvee, schapen en geiten, die er veel mede gevoed worden, 

 schijnt het geen nadeeligen invloed uit te oefenen, waaruit men zou 

 opmaken, dat herkauwende dieren er dus geen last van hebben. 



De plant komt in West-Indië bijna overal voor, veel langs wegen, 

 op verlaten, woeste plekken in geheel tropisch Amerika. De plant 

 groeit in Bahama krachtiger dan in Jamaica en werd altijd aan- 

 bevolen als nuttig voor veevoeder. 



Het is wel vreemd, dat men hier nooit van dergelijke gevallen 

 vernomen heeft, ofschoon juist de jonge bladeren en vruchten hier 

 door de inboorlingen gaarne gegeten worden. 



Filet zegt er van; „Het harde hout bezigt men voor stelen van 

 „gereedschappen en scheden van wapens; de rijpe zaden eet men 

 „geroosterd." 



Dr. Morris zoekt het vergiftige beginsel vooral in de zaden. 



Zooals boven gezegd is komt Leucaena glauca slechts in de bene- 

 denlanden voor, op Oost- Java draagt Alhizzia montana ook den 



