— 680 — 



Uit verschillende werken blijkt, dat Parkia hiylohom (Nété of 

 Néré) reeds in de vorige eeuw bekend was. Adanson in zijn „Histoire 

 naturelle du Senegal" spreekt er over als over een groeten boom 

 waarvan de vruchten door de negers zeer gezocht zijn. Men geeft 

 ze wel den naam van Soedankoffie. 



Parkia behoort tot de Leguminosen, Afd. Mimoseae, zij behoort 

 in de tropen thuis. De vruchten bevatten alle voor de voeding 

 noodige stoffen. 



„Farine de Nété" wordt uit het vruchtvleesch (bedoeld zullen 

 wel zijn de zaden, Ref.) van Parkia higlobofiu bereid, het heeft een 

 goudgele kleur en sterken reuk, die doordringend maar aangenaam is; 

 de smaak gelijkt eenigszins op dien van boenen, met iets zoutachtigs. 



Dit Parkia-meel kan, evenals de negers het doen, onder zeer ver- 

 schillende vormen gebruikt worden, hetzij geroosterd bij vleesch; 

 of als drank zooals chocolade of als koffie; eindelijk in sausen, in 

 soep en in melk. 



Op de spijsvertering heeft het een gunstigen invloed, terwijl het 

 voor kinderen, vooral wanneer ze aan rachitis lijden een uitstekend 

 voedsel is. 



(Beihefte hot. Centralbl., r. 



Bd. VI. S. 369;. 



Volgens Koorders en Valeton (Bydrage No. l) komt P. big lohosa, 

 Benth op Java voor. Buiten Java twijfelachtig wegens de onzekere 

 soortsbepaling. De zaden worden soms als surrogaat voor Pete 

 (P. speciosa) gegeten; ze zijn echter bitter. 



Waarschijnlijk zal dus bovengenoemde Nété-meel leverende boom 

 niet met de Javaansche Parkia speciosa Benth. identisch zijn. 



Ref. 



