— 22 — 



op zwai'e gronden voorkomt, en zulks ook door de meeste 

 praktische landbouwers wordt toegestemd, zegt de Heer 

 J. Timmer te Krimswerd in het « Friesch Weekblad » van 

 7 Februari 1903, dat vlasbrand zich juist op zwaren grond 

 zoo goed als niet vertoont. 



BoUey meent te hebben aangetoond, dat het vlaszaad, 

 dat voor den zaai wordt gebruikt, dikA\'ijls met Fusariimi 

 Lini besmetis, en dat deze zwam, en daarmee de ziekte, voor- 

 namelijk door het zaad op het land wordt gebracht. De 

 ervaringen van onze Nederlandsche landbouwers zijn, voor 

 zoover wij hebben kunnen nagaan, met deze opvatting niet 

 in overeenstemming. Hier te lande heerscht algemeen 

 de meening, dat alleen de grond met de kiemen van den vlas- 

 brand besmet is, en dat de besmette plekken zich uitbreiden 

 door de bewerking van het land, terwijl de ziekte naar andere 

 terreinen wordt overgebracht, wanneer besmette aarde daar 

 heen wordt getransporteerd, 't zij aan werktuigen, die op 

 besmetten bodem zijn gebruikt, "t zij aan het schoeisel van de 

 menscheh of aan de hoeven der paarden, 't zij dat besmette 

 grond van de eene plaats naar de andere overwaait. 



Reeds op blz. 10 van dit verslag maakten wij mel- 

 ding van proeven, door den Heer C. R. Brinkman, Rijks- 

 landbouwleeraar, in overleg met den ondergeteekende in Fries- 

 land genomen ; daar deelden wij mee, dat die proeven de 

 opvatting, dat de vlasbrand door het zaad zou worden over- 

 gebracht, niet bevestigden. 



In Zeeland meenen enkele landbouwers te hebben opge- 

 merkt, dat stukken land, waarop ziek vlas heeft gestaan, 

 voor den verbouw van erwten ongeschikt zijn, omdat dit 

 gewas daar door de .Sint Jansziekte (zie het verslag over 

 1902, « Tijdschrift over Plantenziekten », IX blz. 16) zou 

 worden aangetast. Andere Zeeusche landbouwers spreken 

 dit beslist tegen; en ook door die (jroningsche landbouwers, 



