— 44 — 



bij regenachtig weer ook over dag doorgaan met vreten, zoo- 

 dat de schade dan veel grooter wordt. (Zie o. a. Ritzema 

 Bos, « Ziekten en Beschadigingen der Landbouwgewassen », 

 2' druk, deel II, bl. 51-54). — 



Het stengelaaltje {Tylenchus devastatrix Küfui, Rit- 

 zema Bos) deed in 1903 tamelijk veel van zich spreken. 

 Meer dan vroeger trad het op als oorzaak van haverziekte 

 (op verschillende plaatsen in 't Westerkwartier en 't 01- 

 dambt, en in Zeeland, n. 1. Zuidzande, Anna Jacobipolder). 

 Hoewel de door dit aaltje veroorzaakte ziekte in rogge 

 (« reup * of « stock ») in geheel Noordelijk Limburg en 

 in onderscheiden streken van Noord-Brabant geregeld voor- 

 komt, werd door deze ziekte aangetaste rogge alleen uit 

 Woensel (N. B.) ingezonden. Kroefzieke uien werden inge- 

 zonden uit Charlois en uit Zuidzande; aaltjeszieke klaver uit 

 Soramelsdijk, Niewolda en Nieuw-Beerta. 



Meer en meer blijkt het stengelaaltje als oorzaak van ecne 

 ziekte in de erwtenplanten op te treden. Werd de beide 

 vorige jaren telkens slechts een enkel geval geconstateerd, 

 telkens in de provincie Groningen, — in het voorjaar 1903 

 werden uit Ruigczand, den Westpolder, Eenrum, Oostwolde 

 en Meeden aan het laboratorium zendingen gedaan van erwten- 

 planten, die totaal misvormd en dwergachtig gebleven waren 

 door de werking van het stengelaaltje; terwijl tevens uit den 

 Groetpolder, Schagen en Sommelsdijk dergelijke toezendingen 

 kwamen. — Zooals bekend is, gold de erwt vroeger juist 

 als een gewas, dat nooit door het stengelaaltje zou worden 

 aangestast, en werd geregeld aangeraden, op met dezen para- 

 siet besmette gronden, zoo mogelijk, nu en dan erwten te 

 verbouwen. In de laatste jaren schijnen onder de in den 

 bodem aanwezige exemplaren van Tylenchus devastatrix 

 sommige de eigenschap te hebben gekregen, in de erwto- 

 plant te kunnen leven; en naar de ervaring, in de laatste 



