— fJÖ — 



practici, van wie ik inlichtingen ontving, hebben zulksechler 

 niet waargenomen. 



De ziekte der « kankerstronken » schijnt in het Noord- 

 hollandsche kooldistrikt in de laatste jaren langzamerhand 

 toe te nemen. 



Van deze ziekte is op het veld, vóór den oogst, naar het 

 schijnt, niet veel te ontdekken. Sommigen beweren, dat men 

 er bij den oogst niets van kan zien ; anderen echter dat men 

 haar reeds bij den oogst in haren eersten aanleg kan ont- 

 dekken in den vorm van een klein, zwart vlekje in het 

 houtgedeelte van den stronk. 



Ik zelf kon wel reeds althans bij sommige pas geoogste 

 kooien de kwaal waarnemen; maar toch is het buiten twijfel 

 dat de ziekte eerst gedurende den winter op de bewaar- 

 plaatsen zich goed duidelijk begint te vertoonen. 



Aanvankelijk ontstaan in den stronk onduidelijk 

 begrensde plekjes, waar de helderwitte kleur van het weefsel 

 voor eene wan kleurige, lichtbruingrijze tint plaats maakt. 

 In den beginne is die kleursverandering uiterst gering; 

 langzamerhand wordt zij duidelijker : de plekken breiden 

 zich uit, en het inwendige dezer plekken neemt eene iets 

 donkerder bruingrijze, soms zwartbruine kleur :iau. De 

 uitbreiding dezer zieke plekken (« kankerplekken ») grijpt op 

 zeer onregelmatige wijze plaats; soms blijft zij vrij lang 

 tot de as van de kool (den « stronk ») alleen beperkt, dan 

 weer breidt zij zich vrij spoedig ook een eindweegs in de 

 bladeren uit. Daar de ziektesymptomen zicli het eerst in 

 het benedenste gedeelte van de as der afgesneden kooien ver- 

 toonen, en langzamerhand zich naar boven toe uitbreiden, 

 zoo laat het zich gemakkelijk inzien, dat zij gewoonlijk ook 

 eerst op de benedenste bladeren en later op de hoogere 

 overgaat. Evenwel geschiedt de uitbreiding der ziekte in 

 de aangetaste kooien op zeer onregelmatige wijze : bij de 



