rige plekken in hoofdzaak aan den voet der bladeren, hoe- 

 wel ook op andere plaatsen hier en daar dergelijke plekken 

 kunnen ontstaan. Doordat de ondereinden van de bladeren, 

 daar waar zij aan den stronk bevestigd zijn, zieke, later 

 doode, plekken vertoonen, die weldra beginnen ineen te 

 schrompelen, scheurt de basis der bladeren van de kool van 

 den stronk los. In dien toestand verkeert de kool, waarvan 

 op 1^1. II in fig. 2 een gedeelte is afgebeeld. De kool is 

 gezien tegen den onderkant, dus tegen den afgesneden stronk. 

 st beteekent dien afgesneden stronk; a b c d is een aangetast, 

 stervend stuk van de basis van een blad, welk blad aan 

 haren voet van den stronk is losgescheurd ; e is een hooger 

 gelegen stuk blad, dat aangetast is. De wankleurige aan- 

 getaste plekken zijn door eene grijsachtige tint aangegeven. 

 De in PI. II, fig. 2 afgebeelde toestand vertoont zich op de 

 bewaarplaatsen gewoonlijk in Februari, Maart of begin 

 April. 



In verloop van tijd nemen de doode plekken meeren 

 meer toe ; en steeds meer scheuren de bladeren aan hunnen 

 voet van den stronk los. Vaak ziet men aan de oppervlakte 

 van de zieke deelen (stronk en bladgedeelten) een meer of 

 minder vlokkig, dicht, wit zwamweefsel ontstaan; terwijl 

 intusschen op de zieke deelen eene groote menigte, eerst glim- 

 mendgeelbruine, later bruinzwarte puntvormige lichaampjes 

 fPl. II, lig. 2, p) zich gaan vertoonen, die blijken vrucht- 

 lichaampjes (pykniden) te zijn der zwam, van welke nader 

 zal worden aangegeven, dat zij de oorzaak der ziekte is. 



Bij mikroskopisch onderzoek blijkt de bruinachtig geel- 

 grijze kleur der zieke vlekken te worden veroorzaakt door- 

 dat de cellen, uit welke deze vlekken zijn opgebouwd, eene 

 lichtbruinachtige verkleuring der wanden vertoonen, ter- 

 wij.1 de inhoud samengeschrompeld is. (PI. III, flg. 8). 



