— op- 

 kooien (doorsneevlakte van den stronk, oppervlakte van de 

 zieke deelen der bladeren) betreft, op deze ziet men de vrucht- 

 lichamen der zwam zich in massa vormen. Bij de aangetaste 

 bladdeelen ontstaan zij onder de opperhuid, die zij door 

 hunnen groei doen uitwaarts buigen, tot deze ten slotte barst. 



Deze vruchtlichamen bestaan uit een' wand van in 

 elkaar geweven mjceeldraden, die met elkaar een pseudo- 

 parenchymatisch weefsel vormen ; naar binnen toe strekken 

 zich conidiëndragers uit, die op hunnen top ovale conidiën in 

 massa's afzonderen Wij hebben hier dus te doen met die 

 soort van vruchtlichamen, welke onder den naam pykniden 

 bekend zijn. Twee nog onvolledig ontwikkelde pykniden 

 zijn in fig. 4, PI. III afgebeeld. Zij zijn ovaal van vorm, 

 vrij dik van wand. 



Later krijgen de pykniden aan hunnen bovenkant in 

 't midden een tepelvormig uitsteekseltje (PI. II, fig. 3), dat 

 weldra openspringt, aldus eene pore vormende, waaruit de 

 tallooze conidiën, door eene slijmige massa onderling verbon- 

 den, enaldus met elkaar een' rosekleurigen draad vormende, 

 naar buiten treden. Die draad wordt door toevoeging van 

 telkens nieuwe sporenmassa's aan zijne basis steeds langer, 

 waarbij de top van den draad steeds meer vooruitschuift. 

 Aanvankelijk is die draad recht; als hij langer wordt, 

 buigt hij zich en kan zich zelfs spiraalvormig krommen. 

 PI. III, fig. 5 geeft eene afbeelding van eenige pykniden, 

 zittende op een blad ; de uit conidiën bestaande draad is bij 

 de eene pyknide reeds zeer lang, bij eene andere nog kort, 

 bij eene derde komt hij nog niet te voorschijn. 



De pykniden, die ik mat, hadden eene lengtedoor- 

 snede van 0,20, 0,21, 0,24, 0,25, 0,26, 0,30, 0,35 mill. De 

 hoogte, gemeten naast de pore, bedroeg ongeveer 2/5 van 

 de lengte. 



De. wand der pykniden is vrij dik en stevig, bruin van 



