— 62 — 



vertoonen, wanneer zij door de Phoma worden aangetast, 

 gpoote ronde vlekken, die zich langzamerhand uitbreiden en 

 aldus de eene de andere aanraken. Deze vlekken zyn bruin 

 aan de randen en naar 't midden toe lichter. Op hare opper- 

 vlakte ziet men zeer kleine zwarte puntjes, die de toppen 

 zijn van de kleine, ronde vruchtlichaampjes van P/ioma 

 Brassicae; deze toppen der vruchtlichaampjes dringen zich 

 door de opperhuid heen, die ze bedekt, en komen aldus naar 

 buiten. Deze vruchtlichamen zijn rond, in de richting van 

 boven naar beneden afgeplat, bruinachtig van kleur; maar 

 zij blijven bedekt door de aan de oppervlakte gelegen lagen 

 van het plantendeel, waarin zij zich ontwikkelen; deze lagen 

 zijn evenwel dood, gevuld met lucht en daardoor wit. Die 

 vruchtlichamen zijn pykniden, waarvan de bruingekleurde 

 wanden vrij dik zijn; deze worden gevormd door cellen, die 

 aan het topgedeelte, bij de uitmonding, vrij dunwandig 

 zijn. Zij brengen aan hunne geheele benede noppervlakte 

 eene zeer groote hoeveelheid heel kleine, glasheldere, cylin- 

 dervormige, rechte sporen voort, die aan de beide uiteinden 

 afgerond zijn, en welker lengte niet meer dan 3 a 4 y. 

 bedraagt bij eene breedte van 1,5 a 2 y-. 



« ledere vlek, die men aan de oppervlakte van den 

 koolstronk ziet, is het punt van uitgang van eene diepgaande 

 desorganisatie van de weefsels, die zich tot in het midden 

 van den stronk uitstrekt, waarvan alle elementen bruin 

 worden, en spoedig in rotting overgaan. 



« Aangetast door de Phoma, vergaat de kool zeer 

 spoedig. De bladeren worden geel, en kunnen niet meer 

 dienen voor de voeding van het vee ; de vleezige stronk van 

 de mergkool vergaat, en kan nergens meer voor worden 

 gebruikt. 



« Men kan den landbouwers geen anderen raad geven, 

 dan dezen : dat zij zoo spoedig mogelijk alle planten uit- 



