— 63 — 



ti'okkoii, die door de ziekte zijn aangetast; en dat zij ze door 

 liel vuui' vernietigen, opdat de verbreiding der ziekte worde 

 voorkomen. » 



't Is de vraag of wij hier met dezelfde ziekte te doen 

 hebben als de « kankerstronken » van den Langendijk. 

 Tusschen de « pourriture des pieds de chou» van Prillieux en 

 onze « kankerstronken » bestaan ontwijfelbaar, bij groote 

 overeenkomst, toch ook niet onaanzienlijke verschillen; 't is 

 echter de vraag, in hoever deze verschillen 't gevolg kunnen 

 zijn van het verschil tusschen de koolsoort, welke in de 

 Vendée en die, welke aan den Langendijk door de Phoma 

 wordt aangetast. De stronken van raergkool zijn veel 

 dikker, vleeziger dan die van de roode kool, zoodat zich laat 

 verwachten, dat eene zwam, die zich er eenmaal in heeft 

 gevestigd, er zich veel sneller in gaat verbreiden, waardoor 

 de zieke plekken alras eene veel grootere uitbreiding zullen 

 erlangen dan bij de roode of savoyekool. Ook de besmetting 

 van de laatstgenoemde koolsoorten aan den Langendijk 

 geschiedt reeds op het land. al wordt de ziekte gewoonlijk 

 eerst later in de overwinterende koolstapels goed duidelijk 

 zichtbaar. Bij eene koolsoort als mergkool, waarvan de 

 samenstelling der stronken zoodanig is, dat de ziekte er eene 

 spoediger uitbreiding erlangt, terwijl deze kool ook — met 

 name in de Vendée — veel langei' in 't najaar op het veld 

 blijft, kan de aantasting der stronken gemakkelijk reeds op 

 het veld zoodanig toenemen, dat de stronken geheel vergaan. 



Eenig verschil echter blijft er toch wel tusschen de 

 ziektesymptomen,die Prilleux en Delacroixbij de mergkool 

 beschrijven, en die, welke men bij de Langendijker «kanker- 

 stronken » waarneemt. De « kankervlekken » in den 

 stronk der roode kooien, die ik de gelegenheid had, te onder- 

 zoeken, waren allen in 't midden het donkerst en worden naar 

 den rand toe lichter : dit schijnt trouwens heel natuurlijk, 



