— ()4 — 



wijl de aantasting der weefsels het verst gevorderd is waar 

 de zwam het langst hare inwerking heeft uitgeoefend. 

 Het kan echter zijn dat de lichtere kleur van het midden 

 der zieke vlekken van de stronken der mergkool moet wor- 

 den toegeschreven aan het feit, dat daar barsten in de weef- 

 sels ontstaan, die met lucht gevuld worden, welke aan het 

 geheel een witachtig aanzien geven. Prillieux toch spreekt 

 ook van ophooping van lucht in de weefsels, die boven de 

 plaatsen gelegen zijn, waar de pykniden ontstaan. 



De Fransche geleerden vermelden niet, dat de ziekte 

 zich ook in de bladeren der mergkool uitstrekt ; volgens hen 

 worden de bladeren geel, doordat de stronk dood gaat. Dit 

 laat zich verklaren door het meer snelle verloop, dat de 

 ziekte heeft bij de mergkool in de Vendée dan bij de Langen- 

 dijksche roode kool, en door den verschillenden toestand, 

 waarin in de twee onderscheiden gevallen de kooien verkee- 

 i'eii, wanneer zij worden aangetast. De mergkool wordt 

 door de kwaal aangetast, wanneer de plant nog niet geheel 

 volgroeid is; gaat dan in korten tijd de stam dood, dan 

 volgen de bladeren van zelf, nog zonder dat de zwam 

 zich in deze organen kon verbreiden. De Langendijksche 

 roode kool wordt wel is \\ aar reeds op den akker besmet, 

 maar de ziekte begint eerst later op de bewaarplaatsen zich 

 uit te breiden, wanneer de kool dus reeds volgroeid en 

 geoogst is. Daar de kool van den stronk is afgesneden, kan 

 de zwam, wat den stengel betreft, zich slechts in het korte 

 gedeelte daarvan, dat in 't midden van de kool gezeten is, 

 uitbreiden, zoodat zij al zeer spoedig genoodzaakt is, in de 

 bladeren over te gaan. 



Ofschoon er dus wel eenige verschillen bestaan tusschen 

 de ziektesymptomen, zooals Prillieux en Delacroix die bij de 

 mergkool in de Vendée waarnamen, en die, welke men bij 

 de Langendijksche « kankerstronken » opmerkt, zoo meen 



