bovengenoemde streek langs den Rijn, een meikeverjaar. 

 Reeds in April, terwijl de eikenknoppen nog pas begonnen te 

 zwellen, verlieten de meikevers den bodem; zij wierpen zich 

 op de knoppen en op de pas zich ontwikkelende bladeren der 

 eiken. Eerst toen de eiken radicaal waren kaal gevreten, 

 verlieten de eikenaardvlooien hare winterkwartieren, maar 

 zij vonden bijkans nergens meer een blaadje, en moesten dus 

 van honger sterven, zonder haar geslacht te hebben voortge- 

 plant. Zoo kwam er een einde aan de aardvlooienplaag, 

 waaraan de streek reeds drie jaar lang in telkens ergere 

 mate geleden had. De eene planteneter vernielde de andere; 

 de duivel werd door Beëlzebub uitgedreven (1). 



Altum (2) vermeldt een dergelijk voorbeeld van het 

 eindigen eener andere insektenplaag door meikevers. In 

 de omgeving van Neustadt-Eberswalde vraten in de jaren 

 1869-71 de rupsen van den bastaard-satijnvlinder {Liparis 

 chrysorrhoea) de eiken, en die van den populierspinner 

 {Liparis Salicis) de populieren geheel kaal. In het voorjaar 

 van 1872 ontbladerden de meikevers de boomen; de talrijke 

 rupsjes ontwaakten eerst later uit hunne winterrust, om van 

 honger te sterven. 



Zulke gevallen echter zijn uitzonderingen; zij komen 

 ook slechts toevallig voor. Gewoonlijk worden de «schade- 

 lijke diersoorten » in hare vermeerdering tegengegaan niet 

 door andere planteneters, maar door rechlslreeksche yijanden. 



Men kan deze rechtstreeksche vijanden, de eigenlijke 

 « natuurlijke vijanden » der schadelijke dieren, indeelen in 



(1) RitzemaBos, « Tierische Schadlinge und Nützlinge ", 1890, 

 bl. 13. 



(2) Altum, « Forstzoologie », III, leAbteilung (1874), bl. 13, 2«Abtei- 

 lung (1875), bl. 113. 



